Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένας από τους μεγαλύτερους καθρέφτες της προσωπικότητάς μας. Μέσα από αυτές βλέπουμε τις ανάγκες μας, τους φόβους μας, τις ανασφάλειές μας, αλλά και την ικανότητά μας να αγαπάμε ουσιαστικά.
Πολλές φορές πιστεύουμε ότι τα προβλήματα σε μια σχέση προκύπτουν επειδή λείπει η αγάπη. Στην πραγματικότητα όμως, συχνά αυτό που λείπει είναι η συναισθηματική επίγνωση. Δεν είναι μόνο το πόσο αγαπάμε κάποιον, που καθορίζει την ποιότητα μιας σχέσης, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούμε, ακούμε και συνδεόμαστε.
Ας δούμε πέντε από τις πιο συνηθισμένες παγίδες που μπορούν να απομακρύνουν ακόμα και ανθρώπους που νοιάζονται βαθιά ο ένας για τον άλλον.
Η ανάγκη να έχουμε πάντα δίκιο
Πόσες φορές μια συζήτηση ξεκίνησε ως προσπάθεια να λυθεί ένα πρόβλημα και κατέληξε σε μια μάχη για το ποιος έχει δίκιο;
Η ανάγκη να δικαιωθούμε πολλές φορές κρύβει έναν βαθύτερο φόβο: Τον φόβο ότι αν παραδεχτούμε το λάθος μας χάνουμε την αξία μας. Στην πραγματικότητα όμως, το να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας δεν μας αποδυναμώνει, αντίθετα δείχνει ωριμότητα, αυτογνωσία και σεβασμό προς τον άλλον.
Στις υγιείς και ώριμες σχέσεις δεν κερδίζει εκείνος που έχει πάντα την καλύτερη απάντηση. Κερδίζει η ίδια η σχέση, όταν δύο άνθρωποι επιλέγουν την κατανόηση αντί για την επικράτηση και τον διάλογο αντί για την αντιπαράθεση. Γιατί, πολλές φορές, ένα ειλικρινές «σε ακούω» μπορεί να θεραπεύσει περισσότερα από ένα θριαμβευτικό «σου το είπα».
Η επικοινωνία που μένει στην επιφάνεια
Πολλοί άνθρωποι μιλούν καθημερινά, όμως λίγοι επικοινωνούν πραγματικά. Μπορεί να συζητούν για τις υποχρεώσεις, τα προβλήματα και τα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας, αλλά να αποφεύγουν να εκφράσουν αυτό που πραγματικά νιώθουν: Τον φόβο, την απογοήτευση, την ανάγκη για αγάπη, αποδοχή ή αναγνώριση.
Όταν τα συναισθήματα δεν βρίσκουν χώρο να εκφραστούν, η συναισθηματική απόσταση αρχίζει να μεγαλώνει. Και τις περισσότερες φορές δεν δημιουργείται από ένα μεγάλο γεγονός, αλλά από τις πολλές μικρές σιωπές που συσσωρεύονται με τον χρόνο.
Η προσπάθεια να αλλάξουμε τον άλλον
Μία από τις μεγαλύτερες παγίδες στις σχέσεις είναι να ερωτευόμαστε την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει στο μυαλό μας για έναν άνθρωπο, αντί να αγαπάμε και να αποδεχόμαστε αυτό που πραγματικά είναι.
Συχνά προσπαθούμε να τον αλλάξουμε, πιστεύοντας ότι αν διορθώσει κάποια στοιχεία του χαρακτήρα ή της συμπεριφοράς του, τότε η σχέση θα γίνει καλύτερη. Η αληθινή αγάπη, όμως, δεν βασίζεται στον έλεγχο ή στην προσπάθεια να διαμορφώσουμε τον άλλο σύμφωνα με τις δικές μας προσδοκίες. Βασίζεται στην αποδοχή, στον σεβασμό και στην ελευθερία να είναι ο καθένας ο εαυτός του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ανεχόμαστε συμπεριφορές που μας πληγώνουν ή παραβιάζουν τα όριά μας. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε πως η αλλαγή είναι προσωπική επιλογή και ότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του διαδρομή, τον δικό του χρόνο και τις δικές του αποφάσεις.
Όταν ο φόβος αντικαθιστά την αγάπη
Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «θέλω να είμαι μαζί σου» και στο «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα».
Όταν μια σχέση βασίζεται κυρίως στον φόβο της μοναξιάς, στην ανάγκη για επιβεβαίωση ή στον φόβο της εγκατάλειψης, η αγάπη χάνει την ελευθερία της και μετατρέπεται σε εξάρτηση.
Η υγιής σύνδεση γεννιέται όταν δύο άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά ο ένας τον άλλο, όχι επειδή δεν μπορούν να σταθούν μόνοι τους, αλλά επειδή η κοινή τους πορεία τούς βοηθά να εξελίσσονται χωρίς να χάνουν την αυτονομία και την ταυτότητά τους.
Η απώλεια του εαυτού μας μέσα στη σχέση
Μερικές φορές, στην προσπάθειά μας να αγαπήσουμε έναν άνθρωπο, ξεχνάμε να φροντίσουμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Αρχίζουμε να παραμερίζουμε τις ανάγκες μας, να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας ή να περιμένουμε από τη σχέση να μας προσφέρει όλη την ευτυχία και την πληρότητα που αναζητούμε.
Όμως μια υγιής σχέση δεν δημιουργείται από δύο ανθρώπους που αναζητούν ο ένας στον άλλον το «χαμένο τους μισό». Δημιουργείται από δύο ολοκληρωμένους ανθρώπους που επιλέγουν να μοιραστούν τη ζωή τους, να στηρίξουν ο ένας την εξέλιξη του άλλου και να πορευτούν μαζί, χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους.
Συμπερασματικά
Καμία σχέση δεν είναι απαλλαγμένη από δυσκολίες και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να λειτουργεί πάντα με τον πιο ώριμο και σωστό τρόπο. Τα λάθη είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η ικανότητα να τα αναγνωρίζουμε, να τα επεξεργαζόμαστε και να εξελισσόμαστε μέσα από αυτά.
Όσο περισσότερο ερχόμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας και τις ανάγκες του, τόσο περισσότερο μπορούμε να δημιουργούμε πιο υγιείς και ουσιαστικούς δεσμούς με τους άλλους.
Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι επιλογή και καθημερινή πράξη. Γι’ αυτό οι σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο δεν στηρίζονται στην τελειότητα, αλλά στη συναισθηματική ωριμότητα δύο ανθρώπων που επιλέγουν κάθε μέρα να είναι πραγματικά παρόντες ο ένας για τον άλλον.
life coach – A.C. accredited
