Υπάρχουν στιγμές που δεν καταγράφονται απλώς στην οικονομική ιστορία, αλλά χαράζονται στη συλλογική μνήμη. Για την Ελλάδα μία από αυτές ήταν η μετάβαση στο ευρώ, όχι ως τεχνική νομισματική αλλαγή αλλά ως το σημείο όπου η καθημερινότητα ακρίβυνε θεαματικά μέσα σε μια νύχτα!
Η εικόνα είναι σχεδόν συμβολική, φωτογραφίζοντας αυτά που θα ακολουθούσαν: Την Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου του 2002 κοιμηθήκαμε με τον άνηθο και τον μαϊντανό (διαλέξαμε ενδεικτικά δύο προϊόντα) να κοστίζουν πενήντα δραχμές (0,15 ευρώ) και την Παρασκευή 1 Μαρτίου ξυπνήσαμε και είδαμε ότι είχαν πλέον 170 δραχμές (0,50 ευρώ). Τριπλασιασμός της τιμής χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ντροπή, χωρίς καν μια αναγωγή στις ενημερωτικές καμπάνιες και στις υποχρεωτικές διπλές αναγραφές (σε δραχμές και σε ευρώ) των τιμοκαταλόγων που είχαμε επί σειρά μηνών!
Αυτό που είδαμε ήταν η απόλυτη στρογγυλοποίηση των πάντων προς τα πάνω. Μικρές αυξήσεις σε χιλιάδες προϊόντα (με τα φθηνότερα να «χτυπιούνται» περισσότερο) δημιούργησαν ένα αόρατο κύμα ακρίβειας, όχι εντυπωσιακό σε κάθε μεμονωμένη τιμή αλλά συντριπτικό στο σύνολο.
Δεν καταφερόμαστε εναντίον του ευρώ κι ας θυμηθήκαμε τις μέρες που μπήκε στη ζωή μας, όπως θυμόμαστε -εκ των υστέρων- και τον Μένανδρο που έλεγε «τα δ’ αισχρά κέρδη συμφοράς εργάζεται». Καταφερόμαστε εναντίον της ψυχολογίας που δημιουργήθηκε και που επέβαλε σε όλους να πληρώνουν παραπάνω μέχρι να τους φαίνεται φυσιολογικό…
