Κορυφαίοι φιλόσοφοι και ψυχολόγοι του 20ου αιώνα ερευνούν την αγάπη σε όλες τις διαστάσεις της, σε μια συλλογή από αποσπάσματα βιβλίων τους. Μέσα από το δικό του σύστημα σκέψης ο καθένας, αλλά υπό το βάρος της κοινής, αξιωματικής αποδοχής του ρόλου της αγάπης, πέντε πνευματικοί άνθρωποι προσπαθούν να καταδείξουν τη λειτουργία της.
«Η αγάπη είναι η μόνη απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης και κάθε κοινωνία που αποκλείει την ανάπτυξη της αγάπης, καταστρέφεται από την ίδια της την αντίφαση προς τις βασικές ανάγκες της ανθρώπινης φύσης», γράφει ο Erich Fromm.
Μπροστά σ’ ένα τόσο κεφαλαιώδες ζήτημα κι αντιμέτωποι με την πνευματική αβελτηρία, πέντε εξέχοντες άνθρωποι κάνουν το χρέος τους με το να στοχάζονται βαθιά και τίμια το ζήτημα. Ο Alfred Adler μιλά για τον έρωτα και το γάμο, τους γονείς και το παιδί. Ο Jiddu Krishnamurti διεισδύει στην αγάπη, στον σεξουαλισμό και στον γάμο, κατοπτεύοντας την αγάπη στη ζωή και στην εκπαίδευση. Ο Herbert Marcuse αναλύει τη μεταμόρφωση του σεξουαλισμού σε έρωτα. Ο Bertrand Russel μιλά για τη θέση του έρωτα στην ανθρώπινη ζωή, στην οικογένεια και την επίδρασή της, τον συσχετισμό της με το κράτος και το μέλλον της. Και ο Erich Fromm ασχολείται με τη θεωρία και τα αντικείμενα της αγάπης και με την παραγωγική αγάπη ως τέχνη, φωτίζοντας τις πτυχές της ιδιοτέλειας, της φιλαυτίας και του ατομικού συμφέροντος.
Σκέψεις και παραδείγματα, άλλοτε σχηματικά και γενικευμένα κι άλλοτε αποτυπωμένα με σαφήνεια κι ατομικευμένα, παρατίθενται σ’ αυτό το απάνθισμα από βαθιές σκέψεις που προσπαθεί να μας τοποθετήσει απέναντι στην αγάπη ως πρωταρχική λειτουργία στο ανθρώπινο γίγνεσθαι.
