Αμέτρητες έρευνες, χιλιάδες επιστημονικά άρθρα, δεκάδες χρόνια μελέτης πάνω στην επίδραση της συνεχούς χρήσης κινητών. Τα ξέρουμε, τα γράφουμε, τα συζητάμε και μετά… στρεφόμαστε και πάλι στα κινητά μας! Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη δραματική καταστροφή του περιβάλλοντος, με την οποία θα ασχοληθούμε σε επόμενο άρθρο γνώμης.
Ως κοινωνία δεν έχουμε καταφέρει το παραμικρό, γιατί απλούστατα δεν το έχουμε κάνει ως άτομα, από τα οποία -ως γνωστόν- αποτελούνται οι κοινωνίες. Ούτε μία αλλαγή! Κωφεύουμε και υποκρινόμαστε ως vulgus vulgaris, κρυβόμαστε πίσω από τους άλλους και ταΐζουμε αυτή την εθιστική μηχανή που κατατρώει την προσοχή, την ψυχική υγεία, τη δημιουργικότητα, τις σχέσεις, τη νοητική υγεία, ακόμα και τον ύπνο μας.
Η καθημερινή, ολοήμερη χρήση κινητών δεν είναι απλώς «κακή συνήθεια». Είναι απολύτως τοξική. Έρευνες δείχνουν πως η συνεχής έκθεση σε ειδοποιήσεις και κοινωνικά δίκτυα αυξάνει το άγχος και την κατάθλιψη, μειώνει την ικανότητα συγκέντρωσης, επηρεάζει την πλαστικότητα του εγκεφάλου, μειώνει την αυτοεκτίμηση και διαταράσσει τον ύπνο. Σε παιδιά και εφήβους ο αντίκτυπος μπορεί να είναι καταστροφικός: Καθυστερημένη ανάπτυξη δεξιοτήτων κοινωνικοποίησης, πτώση σχολικής επίδοσης, ακόμη και αυξημένος κίνδυνος εθισμού σε ουσίες. Και τι κάνουμε εμείς; Αποδεχόμαστε ως επιβεβλημένη και αμετάκλητη, μια άκριτη, ανώριμη, σχεδόν νηπιακή συμπεριφορά! Συνεχίζουμε να τσεκάρουμε τις ειδοποιήσεις, να «χαζεύουμε» (δυστυχώς και με τις δύο έννοιες της λέξης), να ζούμε μέσα από φίλτρα, μέσα από μια ανούσια και επιφανειακή αλληλεπίδραση, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Οι εταιρείες τεχνολογίας τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση, οι ψυχολόγοι προειδοποιούν, οι γονείς αγωνιούν, αλλά όλοι αρεσκόμαστε να ζούμε σε ένα βουβό συμβιβασμό με κάτι που καταστρέφει τον εγκέφαλο και τις ζωές μας.
Το πιο τραγικό όλων: Με ένα κινητό στο χέρι, δίνουμε συμβουλές για την αποφυγή του στα παιδιά μας! Ή -ακόμα χειρότερα- τα αφήνουμε να κάνουν το ίδιο!
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Η διαρκής σύνδεση που κονιορτοποιεί το «μηδέν άγαν» που αλλού επικαλούμαστε και το μετατρέπει σε «έπεα πτερόεντα», δεν είναι επιλογή, είναι μια παγίδα που αποστραγγίζει την προσοχή, τη σκέψη, τη ζωή μας. Ακόμα και η κοινωνία της πληροφορίας δεν έχει την τόλμη να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που δείχνει ότι η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Εμείς όμως παραμένουμε δέσμιοί της και μάλιστα με τη θέλησή μας.
Η ερώτηση δεν είναι πια αν η χρήση κινητών βλάπτει, αλλά αν έχουμε το θάρρος να σταματήσουμε να είμαστε οι ίδιοι οι δήμιοι του εαυτού μας. Το να πάρουμε πίσω τον έλεγχο της προσοχής, του χρόνου, της ίδιας της ζωής μας, είναι επιλογή. Μια επιλογή που απαιτεί θάρρος, αυτοπειθαρχία και την ικανότητα να πούμε «όχι» σε μια πραγματικότητα που επιβλήθηκε και που μας θέλει κολλημένους στην οθόνη, για λόγους που για πολλούς είναι γνωστοί… Θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε την ίδια μας τη ζωή πριν να είναι πολύ αργά;
