Μια νέα εποχή για την έβδομη τέχνη ξεδιπλώνεται φέτος στο φεστιβάλ Τριμπέκα, καθώς μια ταινία που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης έρχεται να ταράξει τα νερά του Χόλιγουντ. Το έργο, με τίτλο «Όνειρα από Βιολέτες», αποτελεί την πρώτη παραγωγή μεγάλου μήκους που κατάφερε να εισέλθει στο πρόγραμμα ενός από τα πιο ανταγωνιστικά φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηματογράφου, χωρίς να χρησιμοποιηθεί φυσικό πλατό, πραγματικοί ηθοποιοί ή συνεργεία. Ο δημιουργός της, Άς Κούσα, ολοκλήρωσε το εγχείρημα μόνος του, δουλεύοντας από το σπίτι του, αναδεικνύοντας μια εντυπωσιακή και ταυτόχρονα προβληματική προοπτική για το μέλλον των επαγγελμάτων στον χώρο της οπτικοακουστικής παραγωγής.
Μια ανάγκη γεννημένη από την περιστολή της ελευθερίας
Για τον Κούσα, η στροφή στην τεχνητή νοημοσύνη δεν ήταν απλώς μια επιλογή πειραματισμού, αλλά μια αναγκαιότητα επιβίωσης. Ως πολιτικός πρόσφυγας από το Ιράν, ο δημιουργός θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής στα θύματα της καταστολής στο Ιράν, καταγράφοντας γεγονότα που η παραδοσιακή δημοσιογραφία ή ο κλασικός κινηματογράφος δυσκολεύονται να αποτυπώσουν. Η αδυναμία δημιουργίας φυσικών γυρισμάτων στη χώρα του και ο κίνδυνος που θα διέτρεχαν ενδεχόμενοι συνεργάτες τον οδήγησαν στο να αναζητήσει διέξοδο μέσα από τα ψηφιακά μοντέλα. Η ταινία ακολουθεί μια ομάδα ξένων που κρύβονται κατά τη διάρκεια επεισοδίων και, με κόστος μόλις δύο χιλιάδες δολάρια, καταφέρνει να μεταφέρει ένα μήνυμα αντιστάσεως με ταχύτητα που ξεπερνά κάθε συμβατικό μοντέλο παραγωγής.
Η αμφιλεγόμενη σχέση τεχνολογίας και τέχνης
Παρά την επιτυχία της ταινίας, το ερώτημα που πλανάται πάνω από το Χόλιγουντ είναι αν αυτή η εξέλιξη προμηνύει την εξαφάνιση παραδοσιακών θέσεων εργασίας. Ο δημιουργός ξεκαθαρίζει πως η τεχνητή νοημοσύνη δεν αντικαθιστά την κινηματογραφική γνώση. Αντίθετα, πιστεύει πως η τεχνολογία αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται η εξειδίκευση. Οι επαγγελματίες που κάποτε ασχολούνταν με τη φυσική παραγωγή, τον φωτισμό ή τον σχεδιασμό σκηνικών, ενδέχεται στο μέλλον να κατευθύνουν τη δημιουργικότητά τους μέσα από ψηφιακά εργαλεία, ελέγχοντας τις παραμέτρους του φωτός και της οπτικής απόδοσης. Η τέχνη, κατά τον ίδιο, παραμένει μια καθαρά ανθρώπινη απόφαση, καθώς τα μοντέλα αποτελούν απλώς το μέσο για να «εκτυπωθεί» το όραμα του δημιουργού.
Τα όρια του ψηφιακού δημιουργήματος
Παρά τον ενθουσιασμό για τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης, ο Κούσα παραμένει προσγειωμένος, προειδοποιώντας ότι οι ισχυρισμοί πως ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει μια αξιόλογη ταινία απλώς δίνοντας εντολές σε μια εφαρμογή είναι υπερβολικοί. Η εμπειρία του στον κινηματογράφο και τη μουσική παραγωγή ήταν καθοριστική για το τελικό αποτέλεσμα. Επιπλέον, αναγνωρίζει ότι υπάρχουν τομείς στους οποίους η τεχνολογία υστερεί σημαντικά, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την υποκριτική φωνής. Στη δική του παραγωγή, αναγκάστηκε να δανείσει ο ίδιος τη φωνή του σε έξι διαφορετικούς χαρακτήρες, καθώς τα ψηφιακά μοντέλα αποδείχθηκαν ανίκανα να αποδώσουν τον απαιτούμενο ρεαλισμό και το συναίσθημα που φέρει η ανθρώπινη ερμηνεία.
Το τρέιλερ της ταινίας:
