- Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μόλις το 2% του βάρους μας, αλλά καίει περίπου 20% της συνολικής ενέργειας. Σε μια ζωή, αυτό σημαίνει ότι χιλιάδες κιλά τροφής μετατράπηκαν απλώς σε σκέψη, μνήμη, άγχος, έρωτα και λίγη υπαρξιακή σύγχυση. Αν ο εγκέφαλος ήταν συσκευή, θα τον λέγαμε ενεργειακά σπάταλο και παρ’ όλα αυτά είναι το πιο αποδοτικό σύστημα που ξέρουμε
- Στο σώμα μας ζουν περίπου 38 τρισεκατομμύρια μικροοργανισμοί, σχεδόν όσοι και τα ανθρώπινα κύτταρα. Σε βάρος, γύρω στα δύο κιλά “άλλης ζωής”. Δηλαδή, σε όλη μας τη ζωή τρώμε και πίνουμε όχι μόνο για εμάς, αλλά για μια εσωτερική πολυκατοικία βακτηρίων που χωρίς αυτά δεν θα μπορούσαμε καν να χωνέψουμε. Ο άνθρωπος ως οικοσύστημα, όχι ως μονάδα
- Ένας μέσος κάτοικος ανεπτυγμένης χώρας καταναλώνει -άμεσα ή έμμεσα- πάνω από 3–4 εκατομμύρια λίτρα νερού σε μια ζωή, αν συνυπολογιστεί και το νερό που χρειάζεται για την παραγωγή τροφής, ρούχων, ενέργειας. Το νερό που πίνουμε είναι η κορυφή του παγόβουνου, το κυρίως σώμα του παγόβουνου είναι αόρατο
- Το ίδιο και με το φαγητό. Για να παραχθούν οι 60–70 τόνοι τροφής που τρώμε, απαιτούνται εκατοντάδες τόνοι πρώτων υλών, καλλιεργήσιμη γη, καύσιμα, λιπάσματα, χρόνος. Κάθε άνθρωπος, χωρίς να το συνειδητοποιεί, καταναλώνει ένα μικρό κομμάτι πλανήτη στη διάρκεια της ζωής του
- Υπάρχει και το κομμάτι της μηχανικής. Οι μύες μας παράγουν συνολικά σε μια ζωή έργο αντίστοιχο με την ανύψωση χιλιάδων τόνων. Απλώς το κάνουν λίγο λίγο: σηκώνοντας σακούλες, ανοίγοντας πόρτες, κρατώντας κορμιά όρθια ενάντια στη βαρύτητα. Η βαρύτητα είναι ο μόνιμος, αόρατος αντίπαλος που νικάμε καθημερινά χωρίς χειροκρότημα
- Σε ογδόντα χρόνια, ο άνθρωπος εκπέμπει περίπου ένα δισεκατομμύριο θερμίδες θερμότητας στο περιβάλλον του. Κυριολεκτικά ζεσταίνουμε τον κόσμο απλώς επειδή υπάρχουμε. Η ζωή δεν είναι μόνο βιοχημεία, είναι και θερμοδυναμική. Ένα κερί που καίει αργά, με συνείδηση.
(δείτε και άλλα εκπληκτικά στοιχεία εδώ).
