Συχνά μας λένε και το πιστεύουμε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε σε μια κοινωνία που έχουμε τα πάντα και αναρωτιέμαι αν αυτό είναι αλήθεια.
Θυμάμαι την τελευταία φορά που έφαγα ντομάτα που είχε γεύση, ήταν στην Τρίπολη, σε ένα βενζινάδικο όπου ο ευγενικός ιδιοκτήτης μάς έκοψε ντομάτα από τον κήπο του για να μας κεράσει. Πρέπει να έχουν περάσει 22 χρόνια από τότε. Ακόμα έχω τη γεύση της συγκεκριμένης ντομάτας στο στόμα μου. Αυτή τη γεύση δεν την ξαναγεύτηκα ποτέ. Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να βάλω στην εξίσωση το κόστος μιας σημερινής ντομάτας σε σχέση με εκείνη την υπέροχα γευστική και ζουμερή της μνήμης μου, γιατί η σύγκριση θα είναι απογοητευτική.
Πάμε τώρα σε αντίστοιχες σκέψεις που κάνω σχετικά με τον ύπνο. Ξέρω αρκετούς ανθρώπους γύρω μου που δυσκολεύονται πολύ να κοιμηθούν, ξυπνούν στη μέση της νύχτας και δεν τους ξαναπαίρνει ο ύπνος με τίποτα, αρχίζουν να απασχολούν το μυαλό τους με διάφορα τεχνάσματα, από το παραδοσιακό μέτρημα των προβάτων μέχρι το να ονομάζουν ένα αντικείμενο και να προσπαθούν να το κάνουν εικόνα για να σταματήσουν το μυαλό τους να δουλεύει.
Αντιλαμβάνομαι ότι τα παλιά χρόνια σίγουρα δεν ήταν όλα τέλεια και τότε οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες, τα βασικά όμως θέματα της ζωής, όπως για παράδειγμα ο ύπνος και η γεύση στις τροφές, ήταν σχετικά απροβλημάτιστα αγαθά μέσα στην καθημερινότητα. Είμαστε στο σημείο να πληρώνουμε πανάκριβα υπηρεσίες και αγαθά που ήταν ποιοτικά και δωρεάν χωρίς να πληρούν καν τις προϋποθέσεις του τότε και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι, άραγε αυτό είναι εξέλιξη;
Επίσης θέτω κι ένα άλλο ερώτημα στον εαυτό μου: Θέλω να αγοράζω δέκα άνοστες ντομάτες εκ των οποίων πολλές φορές πετάω τις τρεις γιατί δεν προλαβαίνω να τις καταναλώσω και χαλάνε ή θα ήμουν πιο ικανοποιημένη αν έτρωγα δύο αλλά με όλη τη γεύση και το άρωμα; Πραγματικά δεν ξέρω αν το ποτάμι γυρίζει πίσω, αυτό όμως δεν με αποτρέπει να σκέφτομαι πόσο το ποιοτικό έγινε πανάκριβο και κακής ποιότητας.
Ειρήνη Πρίντεζη
ψυχοθεραπεύτρια
