Πριν από σαράντα χρόνια τα κράτη ενώθηκαν στο πλαίσιο της σύμβασης της Βιέννης για την προστασία της στιβάδας του όζοντος και συμφώνησαν να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των ανθρώπων και του πλανήτη από την επιβλαβή υπεριώδη ακτινοβολία που διαπερνά μια ενδεχομένως κατεστραμμένη στιβάδα του όζοντος.
Τα κατάφεραν. Με βάση πρόσθετες επιστημονικές πληροφορίες, υιοθετήθηκε το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ και οι χλωροφθοράνθρακες -χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στην ψύξη, στα αερολύματα και στην παραγωγή αφρού- άρχισαν να καταργούνται σταδιακά, θέτοντας το στρώμα του όζοντος σε τροχιά ανάκαμψης.
Το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ και η σύμβαση της Βιέννης παραμένουν κρίσιμα για την παρακολούθηση των επιπέδων του όζοντος και της υπεριώδους ακτινοβολίας, καθώς και για τις ουσίες που καταστρέφουν το όζον και άλλες χημικές ουσίες, όπως οι υδροφθοράνθρακες (αέρια του θερμοκηπίου) που καταργούνται σταδιακά βάσει της τροπολογίας του Κιγκάλι. Οι συνθήκες για το όζον έχουν συνοψίσει την έννοια της μετάβασης από την επιστήμη στην παγκόσμια δράση. Και θα το κάνουν αυτό για πολλά χρόνια ακόμη.
Το 1994 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ανακήρυξε την 16η Σεπτεμβρίου ως διεθνή ημέρα για τη διατήρηση της στιβάδας του όζοντος, σε ανάμνηση της ημερομηνίας υπογραφής (1987) του πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ για τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος (ψήφισμα 49/114).
πηγή: Ο.Η.Ε.
