Η υποχωρητικότητα δεν είναι ευγένεια ούτε κατανόηση. Είναι η στάση εκείνη κατά την οποία ο άνθρωπος κάνει διαρκώς βήματα πίσω, σωπαίνει, δεν διεκδικεί και αφήνει τον άλλον να αποφασίζει, είτε στον χώρο εργασίας είτε στις προσωπικές του σχέσεις. Στην πράξη, πρόκειται για μια σιωπηλή απουσία: είμαστε παρόντες σωματικά, αλλά απόντες από τη δική μας ζωή.
Πώς γεννιέται η υποχωρητικότητα
Η ρίζα της βρίσκεται συχνά στο γεγονός ότι δεν έχουμε αναγνωρίσει στον εαυτό μας το δικαίωμα να έχει άποψη, όρια και ανάγκες. Ο φόβος της απόρριψης, της μοναξιάς ή της απώλειας μιας σχέσης οδηγεί πολλούς στο να κρύβουν ποιοι είναι πραγματικά. Έτσι όμως η σχέση δεν βασίζεται στην αλήθεια, αλλά σε μια παραλλαγμένη εικόνα, που αργά ή γρήγορα κουράζει και πληγώνει.
Οι συνέπειες στην καθημερινή ζωή
Όταν υποχωρούμε συστηματικά, η ποιότητα ζωής μας υποβαθμίζεται. Οι σχέσεις εξελίσσονται με όρους που δεν μας εκφράζουν, οι ανάγκες μας μένουν ανικανοποίητες και το συναίσθημα ασφάλειας κλονίζεται. Παράλληλα, οι άλλοι συνηθίζουν σε έναν άνθρωπο που δεν μιλά και δεν αντιδρά, χωρίς ποτέ να μας γνωρίσουν πραγματικά. Το αποτέλεσμα είναι συσσωρευμένος θυμός, άγχος και ψυχική εξάντληση.
Η έξοδος από τον φαύλο κύκλο
Η υπέρβαση της υποχωρητικότητας ξεκινά από τη σχέση με τον εαυτό μας. Κανείς άλλος δεν μπορεί να μας «διδάξει» να διεκδικούμε αν δεν το επιτρέψουμε πρώτα εμείς. Το να σηκώσουμε το κεφάλι δεν σημαίνει σύγκρουση, αλλά παρουσία. Σημαίνει να συμμετέχουμε στη ζωή μας με όρους σεβασμού, ασφάλειας και ουσιαστικής ικανοποίησης. Γιατί η ζωή δεν είναι για να τη διανύουμε σκυφτοί, αλλά παρόντες.
