Υπάρχουν φορές που το μυαλό μας δεν αρκείται στο παρόν. Ταξιδεύει μπροστά, σε δρόμους που δεν έχουν ακόμη υπάρξει και συχνά επιστρέφει από εκεί, κουβαλώντας ένα βάρος.
Η ανησυχία ξεκινά σχεδόν αθόρυβα, από μια σκέψη που μένει λίγο παραπάνω από όσο χρειάζεται ή από μια πιθανότητα που ξαφνικά αρχίζει να μοιάζει με βεβαιότητα. Από εκεί και πέρα ο νους αρχίζει να συμπληρώνει τα κενά μόνος του. Χτίζει εικόνες, αναλύει, υποθέτει. Με λίγα λόγια, προσπαθεί να προλάβει ό,τι δεν έχει ακόμη συμβεί, σαν να μπορεί αυτή η πρόβλεψη να λειτουργήσει ως προστασία.
Το παράξενο είναι πως αυτές οι σκέψεις δεν γεννιούνται από γεγονότα, αλλά από την ανάγκη να αποφευχθεί ο πόνος. Ο νους δεν ξεχωρίζει πάντα την πιθανότητα από την απειλή. Ό,τι μας ταράζει, το αντιμετωπίζει σαν κάτι που ήδη συμβαίνει και όχι σαν κάτι που απλώς θα μπορούσε να συμβεί. Κι έτσι, δημιουργείται ένας εσωτερικός διάλογος ανάμεσα στο «κι αν…» και στο «πρέπει να προετοιμαστώ». Ένας διάλογος που δεν οδηγεί απαραίτητα σε λύσεις, αλλά σε ένταση.
Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό που συχνά ξεχνάμε. Οι σκέψεις δεν είναι γεγονότα. Είναι απλώς κατασκευές του μυαλού μας, προσωρινές, μεταβαλλόμενες, επηρεασμένες από φόβους, εμπειρίες και συναισθήματα της στιγμής. Το γεγονός ότι μια σκέψη είναι έντονη ή επίμονη δεν την κάνει και αληθινή.
Αυτός ο εσωτερικός φόβος προσπαθεί απλώς να μας προστατεύσει, αλλά το κάνει με τρόπο υπερβολικό. Το παράδοξο είναι ότι εμφανίζεται κυρίως στη σιωπή, εκεί όπου όλα μοιάζουν να κυλούν ήρεμα. Ίσως επειδή για κάποιους από εμάς αυτή η σιωπή γίνεται «εκκωφαντική», αφού μέσα της αναδύονται όσα προσπαθούμε να αποφύγουμε.
Δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε αυτόν τον μηχανισμό ούτε να τον εξαφανίσουμε. Είναι κομμάτι του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό μας. Αυτό που αλλάζει είναι η σχέση μας μαζί του.
Όταν μια σκέψη φαίνεται φορτισμένη, μπορούμε να τη δούμε όπως πραγματικά είναι: Ως μια νοητική εκδοχή του μέλλοντος και όχι ως το ίδιο το μέλλον. Κάτι που εμφανίζεται και φεύγει, χωρίς να έχει πάντα τη δύναμη να καθορίσει την πορεία των πραγμάτων.
Το παρόν δεν ζητά προβλέψεις. Ζητά παρουσία. Και όσο περισσότερο επιστρέφουμε σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει τώρα, τόσο λιγότερο χώρο αφήνουμε σε εκείνα που δεν έχουν ακόμη υπάρξει και πιθανότατα δεν θα υπάρξουν ποτέ.
life coach – A.C. accredited
