Προχθές πήγα σινεμά με ένα φίλο. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση παρατηρώντας τον κόσμο, ήταν ότι σαν να μου φάνηκε ότι δεν συνδέθηκαν με τη στιγμή, το μέρος, την ταινία.
Καταρχήν να πω ότι στο διάλειμμα της προβολής, πολλοί θεατές έβγαλαν το κινητό τους και έπαιζαν παιχνίδια. Τον τελευταίο καιρό το βλέπω συνέχεια αυτό. Στο μετρό, στις πλατείες, στα καφέ, ο κόσμος παίζει παιχνίδια στο κινητό. Άντε πες στο μετρό να το καταλάβω. Στην μέση όμως μιας άκρως συναισθηματικής ταινίας να βγάλεις και να παίζεις παιχνίδια στο κινητό, μου έκανε τεράστια εντύπωση.
Σαν να μην μπορούμε πλέον να συνδεθούμε με τη στιγμή, να μην μπορούμε να αποκτήσουμε σχέση και επαφή με τον εαυτό μας. Ψάχνουμε μόνιμα μια αφορμή και ευτυχώς την εποχή που ζούμε έχουμε πολλές, για να πάρουμε αποστάσεις από τον εαυτό μας, από εμάς τους ίδιους, από την ύπαρξη μας. Δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μείνουμε στα συναισθήματα μας, σε ό,τι νιώσαμε, σαν να ψάχνουμε να ξεφύγουμε από την επαφή, από το να κάνουμε κουβέντα με τον εαυτό μας, να υπάρξουμε με εμάς.
Χωρίς επαφή, σχέση δεν υπάρχει. Και χωρίς σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό, όμορφη ζωή με αρμονία δε νοείται. Ο εαυτός μας καθημερινά προσπαθεί να μας μιλήσει. Μία αλλεργία από εδώ, ένας πόνος στη μέση από την άλλη, ένα αυτοάνοσο… είμαι εδώ, μας λέει, πρόσεξέ με. Και όσο προσπαθεί να μας μιλήσει, τόσο απομακρυνόμαστε εμείς από φόβο για επαφή, από φόβο για κοντινότητα.
Μας συμφέρει να την κάνουμε αυτή τη συνάντηση. Όχι μόνο για να μην αναζητάει την προσοχή μας με άσχημες συνέπειες για την υγεία μας, αλλά για να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να ζήσουμε μια όμορφη ζωή με συναντήσεις, συναισθήματα και αγάπη.
- Η Ειρήνη Πρίντεζη είναι ψυχοθεραπεύτρια και συνεργάτιδα του The New Black
