Πήρα λίγο πριν τις γιορτές κάποια αλεξανδρινά φυτά σε πολύ μικρά γλαστράκια. Τα πρώτα που πήρα ήταν σε πήλινο κασπώ και μάλλον τα πήρα μόλις τα έφεραν. Ήταν σε άριστη κατάσταση. Τα δεύτερα που πήρα προφανώς ήταν μέρες στο κατάστημα και ενώ φαίνονταν κόκκινα, ήδη στο κάτω μέρος τους είχαν αρχίσει να χάνουν τα φύλλα τους.
Τα έβαλα όλα μαζί, είχαν όλα την ίδια φροντίδα. Ήλιο στη διάρκεια της ημέρας και ποτιζόντουσαν τακτικά με εμφιαλωμένο νερό. Η πρώτη παρτίδα θριάμβευσε. Όσο περνούσε ο καιρός τα φυτά μεγάλωναν, το φύλλωμα τους γινόταν πιο φουντωτό και πλούσιο, τα χρώματα λαμπερά και φωτεινά. Η δεύτερη παρτίδα προσπαθούσε. Μέρα τη μέρα τα φυτά έχαναν φύλλα, κάποιο έμεινε μόνο ένας κορμός.
Δεν τα παράτησα. Συνέχισα να τα φροντίζω με την ίδια αγάπη. Έκανα όμως μία σκέψη. Όσοι προερχόμαστε από οικογένειες που είχαμε την τύχη να πάρουμε αγάπη, φροντίδα και ενδιαφέρον, «βγαίνουμε» εκεί έξω και θριαμβεύουμε. Όπως τα φυτά. Ή ίσως μας συμβαίνουν πράγματα με πιο εύκολο τρόπο. Όσοι από εμάς μεγαλώσαμε σε οικογένειες που η αγάπη ήταν μια έννοια πιο μπερδεμένη, παλεύουμε περισσότερο για την ευημερία μας και θα έλεγε κάποιος, βλέποντας τη μεγάλη εικόνα, ότι και αυτό είναι εντάξει.
Μία σκέψη που έχω να κάνω για αυτή τη χρονιά για όλους εμάς που ίσως δεν φροντιστήκαμε με τον τρόπο που θέλαμε ή μας άξιζε, είναι να αρχίσουμε να φροντίζουμε εμείς τους εαυτούς μας και επίσης να επιλέγουμε ανθρώπους γύρω μας που μας παρέχουν ικανοποιητικό βαθμό φροντίδας. Όχι άλλα ανήλιαγα μαγαζιά για τα μικρά μας εσωτερικά φυτά. Όχι άλλη έλλειψη νερού και παραμέληση. Ας επιλέξουμε τη φροντίδα που μας ταιριάζει και μας αξίζει.
Να έχουμε ένα υπέροχο 2026 καταπράσινο και ανθισμένο!
Ειρήνη Πρίντεζη
ψυχοθεραπεύτρια
