Η Φωτεινή Βαμβούκη είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα που υπηρετεί το θέατρο εδώ και δεκαετίες, από τη συγγραφή έργων, την υποκριτική τέχνη και την εκπαίδευση, μέχρι και… το τελευταίο γρανάζι της καθημερινής λειτουργίας του χώρου.
Τα παραπάνω αποτυπώνονται και στο βιογραφικό της σημείωμα που δημοσιεύουμε στο τέλος. Ξεκινάμε παραθέτοντας απάρτια από μακρά συνομιλία μας που χρωματίστηκε από την πληθωρική προσωπικότητά της, το πηγαίο χιούμορ και το γλαφυρό τρόπο αποτύπωσης των σκέψεων και των απαντήσεών της σε κάθε ερώτημά μας.
Ένα από τα… «πολυεργαλεία» του θεάτρου «Lib’ro»
Εργαζόμενη στο θέατρο «Lib’ro», μιλάει με πολύ καλά λόγια για το θέατρο που άνοιξε ξανά μετά από χρόνια. «Είμαι μια απλή συνεργάτιδά του αλλά το έχω λατρέψει, είναι ένα θέατρο πολύ αγαπησιάρικο. Είναι και ο ιδιοκτήτης πολύ συμπαθής και δεν μπορείς παρά να δεις το θέατρο σαν σπίτι σου αν είσαι εκεί μέσα» λέει χαρακτηριστικά και προσθέτει: «Φέτος η σεζόν θα ξεκινήσει σε ένα ανακαινισμένο θέατρο, όπου μπαίνουν συνέχεια νέα πράγματα με μεράκι και αγάπη. Εγώ είμαι το παιδί για όλες τις δουλειές, ασχολούμαι με την επικοινωνία, με ό,τι χρειάζεται να γράφω, με σεμινάρια, όπως είπε ένας συνεργάτης είμαι “η μαμά του θεάτρου”. Το θέατρο θέλει πολλά χρήματα και πολύ κόπο, οπότε πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που -ειδικά στους μικρούς χώρους που δεν υπάρχουν αυτά τα χρήματα- να μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα. Πολυεργαλεία».
Οι φετινές παραστάσεις ξεκίνησαν με το έργο της Αθηνάς Κονιστή “Το λίγο, το πολύ και το τίποτα” και συνεχίζονται από τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου με τη «Μύτη» του Νικολάι Γκόγκολ, όπως θα δείτε σε ξεχωριστή αναφορά μας. Από τον Ιανουάριο, μετά από την περσινή επιτυχία του έργου της «Τσάι με μπαρούτι, κύριε Πίντερ;», θα παρουσιαστεί και άλλο ένα έργο της συνομιλήτριάς μας («Οι εκ… τιμητές»), ενώ τη νέα χρονιά θα παρουσιαστεί και το έργο της «Δε γεννήθηκα πρόσφυγας» με θέμα τον μικρασιατικό ξεριζωμό.
«Αν δεν μαζεύεις εμπειρίες δεν μπορείς να είσαι ηθοποιός»
Η Φωτεινή Βαμβούκη τελείωσε τη σχολή Θεοδοσιάδη το 1992 και μπήκε αμέσως στη δουλειά. Ένα ατύχημα δημιούργησε μια παρένθεση που την κράτησε μακριά για μια δεκαετία και από τότε ασχολείται αδιάλειπτα με το θέατρο. Η ίδια αφηγείται: «Ήμασταν σε αυτοκίνητο με την αδερφή μου, τρακάραμε και φέραμε “σβούρες”! Δεν φοβήθηκα ούτε να πεθάνω ούτε να χτυπήσω ούτε τίποτα. Απλά κράτησα ανοιχτά τα μάτια κι έβλεπα πώς είναι να γυρίζεις γύρω-γύρω με το αμάξι και να μην ξέρεις πότε θα σταματήσεις., μόνο και μόνο για να ζήσω την εμπειρία…». Και συνεχίζει λέγοντας: «Πιστεύω ότι για να γίνεις ηθοποιός και καλλιτέχνης γενικότερα, πρέπει κάτι να λειτουργεί διαφορετικά στο μυαλό σου. Δεν λέω αν είναι καλύτερο ή χειρότερο, απλά λέω “διαφορετικό”. Κάπως αλλιώς λειτουργεί ένα μέρος του εγκεφάλου, γίνεται κάπου ένα κλικ. Γιατί αν δεν έχεις αυτό το μικρόβιο να μαζεύεις εμπειρίες, δεν μπορείς να είσαι ηθοποιός. Ξέρεις, οι ηθοποιοί μπαίνουμε σε διάφορες διαδικασίες προκειμένου να έχουμε αποθέματα για να τα χρησιμοποιούμε όταν πρέπει να πλάσουμε έναν ρόλο».
Έτσι, όταν επέστρεψε σκεφτόταν διαρκώς πώς μπορεί να γίνει καλή στη δουλειά της, στη συγγραφή, στην υποκριτική, στη σκηνοθεσία. «Γιατί ένας ηθοποιός που ασχολείται με τη δουλειά του, θα σκηνοθετήσει κιόλας. Κι αλίμονο στους σκηνοθέτες θεάτρου που δεν έχουν πάει σε δραματική σχολή, τα κάνουνε μαντάρα» λέει αφοπλιστικά, σχολιάζοντας: «Είναι κάτι που με ενοχλεί μέχρι τον πυρήνα της ύπαρξής μου, εκείνοι που διδάσκουν ή σκηνοθετούν θέατρο χωρίς να έχουν μελετήσει. Τι σημαίνει μελέτη για το θέατρο; Το θέατρο είναι γνώση με πράξη και μια εσωτερική καταπόνηση. Για να διδάξεις πρέπει να έχεις σπουδάσει το αντικείμενο και μετά να έχεις κάνει χιλιόμετρα στο σανίδι, να έχεις παιδέψεις τον εαυτό σου για να ανακαλύψεις την τεχνική που θα φέρει το σκηνικό αποτέλεσμα. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να μεταδώσεις τη γνώση και τον τρόπο προσέγγισης στον μαθητή-ηθοποιό. Πρέπει να τον πείσεις χωρίς να χρειαστεί να σε ρωτήσει “γιατί”. Και αν δεν προλάβεις να αποφύγεις το “γιατί”, πώς θα δικαιολογήσεις τη θέση σου; Δεν φτάνει ούτε ένα Ι.Ε.Κ. ούτε να έχεις παίξει σε δύο παραστάσεις για να γίνεις ηθοποιός… πόσω μάλλον για να γίνεις δάσκαλος».
Η… ενσυναίσθηση και το νέο έργο της
Με αρκετά έργα της να έχουν παρουσιαστεί σε μικρές σκηνές, η Φωτεινή Βαμβούκη δηλώνει ότι «είναι μεγάλη ικανοποίηση να βλέπεις το “παιδί” σου να παίρνει σάρκα και οστά» και εξομολογείται: «Πολλές φορές βλέποντας παραστάσεις όταν δεν παίζω η ίδια, μπαίνω στη θέση των ηρώων, των ρόλων που η ίδια έχω γράψει και… συμπάσχω μαζί τους λέγοντας “κοίτα τώρα να δεις τι έχει πάθει αυτός, γιατί να του συμβαίνει αυτό;”! Από τη μια έχει πλάκα, από την άλλη λέω ότι δεν μπορεί να μου συμβαίνει, είναι κάτι σαν σχιζοφρένεια».
«Οι εκτιμητές» που προαναφέραμε και που θα παρουσιαστούν με το νέο έτος, είναι ένα κοινωνικό θρίλερ που γράφτηκε το 2012, πάνω στην κρίση.
Λέει γι’ αυτό η κα Βαμβούκη: «Είναι η Μαριάνθη που ζει με τον πατέρα μας τότε με την ύφεση, που όλη η Ελλάδα έχει απολυθεί από τις δουλειές της. Ζουν σε πάρα πολύ άσχημες συνθήκες, έχει εξαφανιστεί η μητέρα της που πάσχει από Alzheimer και δεν μπορούν να τη βρουν. Και για να μην πεθάνουν, παρακολουθούν στις ειδήσεις ποιοι πλούσιοι αυτοκτονούν και τη μέρα της κηδείας η Μαριάνθη πηγαίνει στα άδεια σπίτια και κλέβει. Μαζεύει πράγματα στο σπίτι, βάζει αγγελίες του τύπου “ελάτε να φτιάξετε το σπίτι σας σε οικονομικές τιμές” και ένα βράδυ εμφανίζεται ξαφνικά η μάνα που είναι ένας τύπος που τα κάνει λιγάκι λίμπα. Εδώ είναι και το κωμικοτραγικό στοιχείο, γιατί πρέπει να πάρει και ο θεατής μια ανάσα. Τέλος, εμφανίζεται και ένας αγοραστής που λέει ασυναρτησίες και αποκαλύπτει… διάφορα. Αυτός είναι το κλου της ιστορίας»…
Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο τραγικές αλλά και κωμικές αντιφάσεις, που μας θυμίζει ότι η ελπίδα υπάρχει, αρκεί να αλλάξουμε την προσωπική μας αντίληψη για τα πράγματα. Παίζουν: Δημήτρης Μπικηρόπουλος, Αλεξάνδρα Χαραλαμπίδου, Φωτεινή Βαμβούκη, Χρήστος Φιλόπουλος. Σκηνοθεσία: Σάκης Τσινιάρος.
«Μην τρελαθούμε με την τεχνητή νοημοσύνη!»
Με την τεχνητή νοημοσύνη να αποτελεί μια νέα αιχμή του δόρατος των καιρών μας, όλο και πληθαίνουν οι φωνές δημιουργών και καλλιτεχνών που εναντιώνονται σ’ αυτή. Παραθέτουμε αυτούσια όσα λέει με τον χαρακτηριστικό τρόπο της η συνομιλήτριά μας: «Νομίζω ότι είναι υπερτιμημένη. Φταίει και ο κόσμος που συμπεριφέρεται… ηλίθια, γιατί όταν θεωρείς ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα σου λύσει όλα τα προβλήματα, αποδεικνύεις ακράδαντα την ηλιθιότητά σου. Είναι τόσο πασιφανές πότε σου μιλάει ή σου γράφει άνθρωπος και πότε η τεχνητή νοημοσύνη. Προσωπικά, ακούγοντας βιβλία, στο δεκάλεπτο με έχει κουράσει και όποιος δεν κουράζεται στο δεκάλεπτο έχει θέμα… Από την άλλη, όποιος βάζει την τεχνητή νοημοσύνη να του γράψει κάτι και συμφωνεί με αυτό, μάλλον είναι αγράμματος. Πώς λοιπόν θεωρούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι κάτι ιδεώδες; Όπως υπάρχει η ανοησία στον άνθρωπο, υπάρχει και στην τεχνητή νοημοσύνη, αφού ο ίδιος την έφτιαξε. Απλά έχει κοστίσει πάρα πολύ σε πόρους, σε ενέργεια, είναι βαρύ το τίμημα. Φυσικά έχει τη θετική πλευρά που βοηθάει σε κάποια πράγματα, μπορεί να βοηθήσει στις κινήσεις, σε σκηνικά σε εφέ, αλλά δεν θα μου πάρει τη θέση. Αυτό μας έλειπε τώρα, μην τρελαθούμε!»…
Βιογραφικό σημείωμα
Η Φωτεινή Βαμβούκη είναι ηθοποιός, δασκάλα υποκριτικής και θεατρική συγγραφέας. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Αθηνών Γιώργου Θεοδοσιάδη και στο τμήμα θεατρολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1992 που αποφοίτησε από τη δραματική σχολή, έχει συνεργαστεί με σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες και σκηνοθέτες στο ελεύθερο θέατρο και σε ΔηΠεΘε. Από το 2010 ασχολείται και με δικές της θεατρικές παραγωγές ανεβάζοντας έργα της. Ασχολείται με δραματοποιήσεις ελληνικών λογοτεχνικών έργων, καθώς και με θεατρικές κριτικές και άρθρα σε καλλιτεχνικές ιστοσελίδες. Συνεργάζεται με το κανάλι «Vergina 1» πρώην («Smile TV») κι έχει λάβει μέρος σε μία μεγάλου μήκους και δύο μικρού μήκους ταινίες.
Το θεατρικό της έργο «Δε γεννήθηκα πρόσφυγας» με θέμα τον μικρασιατικό ξεριζωμό, διακρίθηκε σε διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου του Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α. την άνοιξη του 2022. Τον Μάιο του 2027, στη μνήμη της μικρασιατικής καταστροφής, το έργο θα ζωντανέψει στη σκηνή του θεάτρου «Lib’ro» σε ένα ξεχωριστό επετειακό αφιέρωμα, αρχικά για δέκα παραστάσεις.
Τα έργα της που έχουν πάρει ζωή στο σανίδι: “Μια σελίδα για στάχτες”, “Ο παροξυσμός ενός συγγραφέα”, “Η Άσπρη” (τη συνυπογράφει με τον σκηνοθέτη Αντώνη Συμεωνάκη), «Τσάι με μπαρούτι, κύριε Πίντερ;» που έχει εκδοθεί από την «Άνεμος Εκδοτική» και οι παιδικές παραστάσεις «Χρυσή βροχούλα στους αιώνες οι Ολυμπιακοί Αγώνες» και «Έχω τις λέξεις σου».
Στη δραματοποίηση λογοτεχνικών έργων έχει συνεργαστεί με τον συγγραφέα-δημοσιογράφο Δημήτρη Κωνσταντάρα με το έργο του “Η τελευταία καληνύχτα” και με τη συγγραφέα-δημοσιογράφο Σοφία Στεκουλέα με το παραμύθι της “Έχω τις λέξεις σου” που ανέβηκε στη σκηνή τη σεζόν 2020-2021. Και φυσικά ακόμα τέσσερα ολοκληρωμένα έργα που περιμένουν στο συρτάρι. Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνει ένα θεατρικό έργο με γκοθ ατμόσφαιρα και βρίσκεται στη μέση ένα με θέμα την αμφισβήτηση της οικονομικής αξίας των ζωγραφικών πινάκων. Φυσικά, όλα τα έργα της έχουν άρωμα θρίλερ.
Ο εθελοντισμός είναι η επιλογή της, να βλέπει τον κόσμο μέσα από την προσφορά. Έχει συνεργαστεί με διάφορα ανθρωπιστικά κέντρα και οργανώσεις, ενώ αυτή την περίοδο συνεργάζεται του δικτύου εθελοντών για ανθρώπους με προβλήματα όρασης “Διαβάζω για τους άλλους“. Έχει ένα γιο που όπως λέει η ίδια, με τη σοφία του καθημερινά την προφυλάσσει από καταστάσεις που δεν της χρειάζονται.
