Υπάρχουν μέρη που τα επισκέπτεσαι, τα φωτογραφίζεις και τα θυμάσαι. Υπάρχουν όμως και τόποι που λειτουργούν σαν καθρέφτες. Τόποι στους οποίους νιώθεις μια παράξενη οικειότητα γιατί αναγνωρίζεις σε αυτούς κάτι που μοιάζει με τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή. Για μένα, ένας τέτοιος τόπος είναι το Αλμπερομπέλο.
Όταν έφτασα σε αυτή τη μικρή πόλη της νότιας Ιταλίας, ένιωσα σαν να περνούσα την πύλη ενός παραμυθιού. Τα λευκά πέτρινα σπίτια με τις κωνικές στέγες, τα περίφημα trulli, στέκονταν το ένα δίπλα στο άλλο σαν να αφηγούνταν ιστορίες αιώνων. Οι στενοί δρόμοι, οι ανθισμένες αυλές, οι πέτρινοι τοίχοι και η ηρεμία του τόπου, δημιουργούσαν την αίσθηση ότι ο χρόνος είχε επιλέξει να κυλά πιο αργά.
Στην αρχή με γοήτευσε η αισθητική του. Σύντομα όμως κατάλαβα ότι η πραγματική ομορφιά αυτού του μέρους δεν βρισκόταν μόνο στην ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του. Βρισκόταν στο γεγονός ότι είχε διατηρήσει την ταυτότητά του. Το Αλμπερομπέλο δεν προσπάθησε να μοιάσει με καμία άλλη πόλη. Δεν θυσίασε τη μοναδικότητά του στο όνομα της ευκολίας ή της ομοιομορφίας. Παρέμεινε αυτό που ήταν και ακριβώς γι’ αυτό απέκτησε αξία.
Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα πώς θα ήταν αν οι κάτοικοι είχαν επιλέξει να κατεδαφίσουν αυτά τα σπίτια και να χτίσουν στη θέση τους σύγχρονες πολυκατοικίες, ίδιες με όσες συναντά κανείς παντού. Πιθανότατα θα ήταν μια ακόμη όμορφη ιταλική κωμόπολη. Ίσως πιο πρακτική. Ίσως πιο εύκολη. Σίγουρα όμως λιγότερο ξεχωριστή. Δεν θα είχε αυτή τη μαγική αίσθηση που σε κάνει να σταματάς, να παρατηρείς και να αναρωτιέσαι πώς κατάφερε να παραμείνει αυθεντική μέσα στον χρόνο.
Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι αυτή η εικόνα δεν αφορούσε μόνο έναν τόπο. Αφορούσε και εμάς. Πόσες φορές εγκαταλείπουμε αυτό που μας κάνει μοναδικούς, μόνο και μόνο για να μοιάσουμε με όλους τους άλλους; Πόσοι άνθρωποι προσπαθούν να χωρέσουν σε κοινωνικά πρότυπα, ξεχνώντας ότι αυτό που τους κάνει διαφορετικούς είναι συχνά και αυτό που τους κάνει πραγματικά πολύτιμους; Και ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να είναι μία από τις πιο σημαντικές υπενθυμίσεις της ζωής. Να σταματήσουμε να ζούμε σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων και να χτίσουμε μια ζωή που εκφράζει τον πραγματικό μας εαυτό.
Φεύγοντας, δεν πήρα μαζί μου μόνο όμορφες φωτογραφίες. Πήρα μια υπενθύμιση. Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από περισσότερους ανθρώπους που μοιάζουν μεταξύ τους. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που έχουν το θάρρος να αναγνωρίσουν, να φροντίσουν και να κρατήσουν τα δικά τους «trulli» όρθια, ακόμη κι όταν όλα γύρω τούς καλούν να τα γκρεμίσουν.
life coach – A.C. accredited
