Από το στοίχημα της ανακύκλωσης και την προστασία του περιβάλλοντος, μέχρι τον ίλιγγο που προκαλεί η τεχνητή νοημοσύνη, η ηθοποιός Νικολέτα Κοτσαηλίδου ανοίγει την καρδιά της στο thenewblack.gr και τοποθετείται με θάρρος για την εκπαίδευση, την ψυχική υγεία, αλλά και τη δική της χρυσή τομή ανάμεσα στη διατροφή και την άσκηση. Με λόγο ορμητικό και απόλυτα ειλικρινή, μας καλεί σε μια διαδρομή που ξεκινά από το Παγκράτι και φτάνει μέχρι τα αστέρια.
Όχι στον «ψηφιακό κλώνο», ακόμα και για μια περιουσία
Η συζήτηση παίρνει μια απρόσμενη τροπή όταν η Νικολέτα έρχεται αντιμέτωπη με το σενάριο του μέλλοντος: Θα δεχόταν ποτέ έναν «ψηφιακό κλώνο» που θα έπαιζε σε σειρές και ταινίες για πάντα, εξασφαλίζοντάς της αιώνιες πληρωμές χωρίς τη φυσική της παρουσία;. Η απάντησή της είναι ακαριαία και αδιαπραγμάτευτη. «Δεν μπορώ να το δεχτώ, όσα λεφτά κι να μου δώσουν», δηλώνει. Για εκείνη, η υποκριτική δεν είναι μια απλή διεκπεραίωση, αλλά μια ζωτική ανάγκη. Αν λείπει η προσωπική εμπλοκή και η αγάπη, τότε η τέχνη χάνει το νόημά της και μετατρέπεται σε μια οποιαδήποτε άλλη δουλειά, σημειώνει.
Από το ψηφιακό «χάος» στην ατομική ευθύνη
Αυτή η ανάγκη για αυθεντικότητα και αλήθεια μεταφράζεται και στη στάση της απέναντι στον πλανήτη. Παρά το γεγονός ότι πολλά πράγματα γύρω μας μοιάζουν να πηγαίνουν λάθος και το μάτι μας έχει αρχίσει να εξοικειώνεται με την ασχήμια, η Νικολέτα επιμένει να κάνει το καθήκον της. Ανακυκλώνει με συνέπεια, αδιαφορώντας για τις αμφιβολίες που ακούγονται για την κατάληξη των απορριμμάτων. «Εγώ από μεριάς μου κάνω αυτό που πρέπει να κάνω», λέει χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντας πως οι μικρές πράξεις, όπως το να κλείνουμε τη βρύση ή το φως όταν αλλάζουμε δωμάτιο, είναι η δική μας ελάχιστη συμμετοχή στην προστασία του κοινού μας σπιτιού.
Το σχολείο που «αγγίζει» την ψυχή και η παγίδα της οθόνης
Η ανησυχία της για το μέλλον επεκτείνεται και στην εκπαίδευση, όπου οραματίζεται μια ριζική αλλαγή πλεύσης. Πιστεύει ότι τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο αθλητισμό και τέχνη —ζωγραφική ή μουσική— μακριά από τη στασιμότητα του θρανίου. Ο στόχος δεν είναι μόνο η γνώση, αλλά η καλλιέργεια της ομαδικότητας και του πνεύματος. Η ίδια κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την εξάρτηση από τα κινητά, εκφράζοντας τον φόβο πως αν οι μαθητές δεν «σηκώσουν κεφάλι» από τις οθόνες, θα φτάσουν στο σημείο να ξεχνούν ακόμα και το ποιοι είναι οι συμμαθητές τους.
Κοιτάζοντας τα άστρα: Ένα αντίδοτο στη δραματοποίηση
Όταν η καθημερινότητα γίνεται βαριά, η Νικολέτα, όπως είπε, βρίσκει τη «γείωσή» της κοιτάζοντας ψηλά. Η αγάπη της για τον έναστρο ουρανό δεν είναι τυχαία. Συνειδητοποιώντας το απέραντο μέγεθος του σύμπαντος, τα δικά της προβλήματα —όσο σοβαρά κι αν είναι— αρχίζουν να φαίνονται σχεδόν γελοία. «Εκεί με φέρνω στο μέγεθός μου», εξομολογείται, επιλέγοντας να μην δραματοποιεί τις καταστάσεις. Λειτουργώντας ως «δικηγόρος του διαβόλου» για τον εαυτό της, υπενθυμίζει πως όλα έχουν μια λύση και πως σε λίγο καιρό θα γελάει με όσα σήμερα τη βαραίνουν.
Η «δανεική» μνήμη του σώματος και το διατροφικό hangover
Κλείνοντας, η ηθοποιός μιλά για τη σχέση της με τη διατροφή και την άσκηση, μια σχέση που πέρασε από κύματα. Έχοντας υπάρξει αθλήτρια, επαναπαύθηκε για χρόνια στη «μνήμη» του σώματός της, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι η κίνηση δεν αφορά μόνο την εικόνα, αλλά το πώς νιώθεις μέσα σου. Έχει παρατηρήσει μάλιστα πως η κακή διατροφή έχει άμεσο ψυχολογικό αντίκτυπο: «Όταν τρώω ό,τι βρω μπροστά μου, την επόμενη μέρα ξυπνάω με χάλια διάθεση, σαν να έχω hangover». Παρόλα αυτά, παραμένει οπαδός της ελευθερίας, επιτρέποντας στον εαυτό της πίτσες και μπέργκερ όταν η ψυχή της το ζητάει για να αλλάξει η διάθεσή της.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συνέντευξη και τις σκέψεις της Νικολέτας Κοτσαηλίδου στο βίντεο που ακολουθεί:
