Στο ΤΝΒ δεν μας ενδιαφέρουν τόσο οι ιστορίες που απλώς «κυλάνε», όσο εκείνες που άλλαξαν πορεία όταν όλα έδειχναν να μπλοκάρουν. Η Άντζυ Στάικου μπήκε στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης συνειδητά και από εσώτερη ανάγκη, ενώ είχε πίσω της δύο δεκαετίες σταδιοδρομίας ως χημικός.
Μέσα από τη δική της διαδρομή, από τις κρίσεις πανικού μέχρι τη συνειδητή επανασύνδεση με τον εαυτό, διαμόρφωσε μια προσέγγιση που δεν υπόσχεται «λύσεις», αλλά κάτι πιο δύσκολο και πιο ουσιαστικό: Να μάθουμε να ακούμε. Με μια ματιά που ψάχνει κάτω από την επιφάνεια και μια φωνή που αξίζει να ακουστεί, είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου η γραφή προηγείται της γνωριμίας και τελικά την επιβάλλει.
Σε συνομιλία που είχαμε μαζί της (δείτε εδώ το πρώτο άρθρο της στο ΤΝΒ), μιλά για την παγίδα της τελειότητας, την ψευδαίσθηση των «ξένων» στόχων και τη βαθιά ανάγκη των ανθρώπων να ακουστούν πραγματικά.
«Να ακούς τον άλλον όχι για να απαντήσεις, αλλά για να καταλάβεις»
Η ενασχόλησή της με το life coaching δεν ήταν κάτι που είχε σχεδιάσει, αλλά οδηγήθηκε εκεί από προσωπική εμπειρία. «Πέρασα μια αρκετά δύσκολη περίοδο με κρίσεις πανικού που με ταρακούνησαν βαθιά. Κάπου εκεί ξεκίνησε ένα προσωπικό ταξίδι ενδοσκόπησης: Να καταλάβω τι μου συμβαίνει, να μάθω να ακούω το σώμα και τις σκέψεις μου και τελικά να ξαναχτίσω τη σχέση με τον εαυτό μου» λέει, θυμίζοντάς μας την κινεζική παροιμία «όποιος ένιωσε τον άνεμο της αλλαγής δεν χτίζει τείχη, αλλά ανεμόμυλους».
Και προσθέτει: «Όταν τελικά ένιωσα καλά με μένα, άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, εκείνους που λαχταρούσαν την αλλαγή αλλά δεν ήξεραν πώς να τη φέρουν στη ζωή τους. Και κάπως έτσι, αυτό που στην αρχή ήταν ανάγκη να βοηθήσω εμένα, έγινε βαθιά επιθυμία να βοηθήσω και άλλους να ξαναβρούν τη σύνδεση με τον εαυτό τους. Ήταν σα να ήθελα να σταματήσω να τους βλέπω εγκλωβισμένους και να τους δείξω ότι υπάρχει τρόπος να γίνουν ευτυχισμένοι. Ο ίδιος τρόπος που είδα να λειτουργεί σε μένα».
Περνώντας στο τι σημαίνει «προσωπική ανάπτυξη και αυτοβελτίωση» στην πράξη, η Άντζυ Στάικου εξηγεί: «Καταρχάς ας πούμε τι δεν είναι, κατά τη γνώμη μου. Δεν είναι τελειότητα. Και όσο πιο μακριά φεύγουμε από αυτή την ανάγκη, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε στην προσωπική ανάπτυξη. Τι είναι; Είναι να μάθεις να αναγνωρίζεις τι νιώθεις, χωρίς να το κρίνεις. Να αποδέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι, ενώ ταυτόχρονα να επιλέγεις και να ζεις συνειδητά το εδώ και το τώρα. Να ακούς τα θέλω σου και να βγάλεις τα πρέπει και τις κοινωνικές προσδοκίες από τη ζωή σου. Το ξέρω, θα πεις ότι είναι δύσκολο. Και όντως είναι, αλλά είναι εφικτό».
Τι αναζητούν και τι προσδοκούν οι άνθρωποι
Όσο για την εμπειρία της μέσα από την επαφή με ανθρώπους, με τις αναζητήσεις τους και τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, η συνομιλήτριά μας λέει: «Ο κόσμος έρχεται συνήθως όταν έχει κουραστεί, όταν κάτι μέσα του δεν του «κάθεται» καλά, αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι είναι. Μου λένε πολύ συχνά “είμαι καλά, τα έχω όλα… αλλά νιώθω ένα κενό”. Ένα από τα βασικά στοιχεία του coaching είναι η ενεργητική ακρόαση, η ικανότητα να ακούς πραγματικά τον άλλο. Όχι απλώς για να απαντήσεις, αλλά για να καταλάβεις. Και βλέπεις πόση ανάγκη έχει ο κόσμος να μιλήσει, να εκφραστεί και -κυρίως- να νιώσει ότι κάποιος τον ακούει και τον καταλαβαίνει».
Όπως είναι φυσικό, στην αρχή συχνά υπάρχει επιφυλακτικότητα, κάτι που επιβεβαιώνει η Άντζυ Στάικου, εξηγώντας: «Οι άνθρωποι αναρωτιούνται τι μπορεί να τους προσφέρει το coaching, αν θα λειτουργήσει για αυτούς ή αν θα είναι απλώς μια ακόμα μια μέθοδος χωρίς αποτέλεσμα. Όταν, όμως, βιώσουν την ενεργητική ακρόαση και δουν ότι οι ερωτήσεις και οι τεχνικές τούς βοηθούν να βρουν τις δικές τους απαντήσεις, αφήνονται στη διαδικασία. Νιώθουν πιο ανάλαφροι, πιο ανοιχτοί και είναι έτοιμοι να κινητοποιηθούν για να αλλάξουν».
Από εκεί και πέρα, τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους: «Τα αποτελέσματα που βλέπω πιο συχνά είναι ότι αρχίζουν να αναγνωρίζουν και να κατανοούν τα συναισθήματα τους και κατά συνέπεια και τις ανάγκες τους. Επίσης, αναγνωρίζουν πλέον τι είναι δικό τους όνειρο και τι όχι, ποια “θέλω” είναι φυτεμένες πεποιθήσεις και ποια από αυτά είναι η φωνή της ψυχής τους. Όλες αυτές οι κατακτήσεις οδηγούν στην εκπλήρωση δικών τους επιθυμιών και -τελικά- σε βαθύτερη εσωτερική ικανοποίηση και ευτυχία. Επίσης, έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, στοιχεία που σχεδόν πάντα είναι απαραίτητο να δουλέψουμε. Αυτό που, όμως, μου λένε και με χαροποιεί ιδιαίτερα, είναι ότι άλλαξε η οπτική τους. Βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά και αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να παρατηρούν, να αξιολογούν και τελικά επιτέλους να ζουν!».
«Συχνά προσπαθούμε να πετύχουμε στόχους που δεν είναι καν δικοί μας!»
Σε μια εποχή που παραδέρνει στα κύματα μιας νέας, αδυσώπητης και όλο πιο σκληρής πραγματικότητας, μοιραία η συζήτηση περνάει από τους στόχους αλλά και τα όρια που πρέπει να τίθενται.
«Τα όρια, αν και πολύ σημαντικά, είναι ιδιαίτερα δύσκολα να διατηρηθούν στη σημερινή εποχή. Η ζωή μας είναι γεμάτη πληροφορία, απαιτήσεις και “πρέπει” από παντού. Δουλειά, οικογένεια, φίλοι, κοινωνικά δίκτυα… Αυτό δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι πρέπει να είμαστε πάντα διαθέσιμοι, πάντα παραγωγικοί, πάντα “στην κορυφή”. Έτσι συχνά προσπαθούμε να πετύχουμε στόχους που στην πραγματικότητα δεν είναι καν δικοί μας!» λέει η συνομιλήτριά μας και προσθέτει: «Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί ισορροπία. Χρειάζεται λοιπόν να επαναξιολογήσουμε όλο αυτό το πλαίσιο και να θέσουμε υγιή όρια που μας προστατεύουν και μας επιτρέπουν να προχωράμε στους στόχους που έχουν νόημα για εμάς».
Η ίδια δηλώνει ότι ένιωσε «χαμένη» και μάλιστα αρκετές φορές, με κορυφαία μια περίοδο της ζωής της με κρίσεις πανικού και εξομολογείται: «Ξέρεις, το να νιώθεις “χαμένος” δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι σε λάθος δρόμο. Πολλές φορές σημαίνει ότι βρίσκεσαι σε μια μετάβαση. Ότι κάτι μέσα σου φωνάζει ότι θέλει να αλλάξεις και εσύ οφείλεις να το ακούσεις. Οι κρίσεις πανικού είναι κάτι πολύ τρομακτικό όταν συμβαίνουν. Όμως, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, όταν έμαθα να τις διαχειρίζομαι, συνειδητοποίησα πως ήταν η δική μου εσωτερική φωνή και μάλιστα όχι απλά ένας ψίθυρος, αλλά μια δυνατή κραυγή που μου ζητούσε να αλλάξω. Ε, με ένα τρόπο τους ’’οφείλω’’ αυτή την αλλαγή μου. Προσωποποιώντας το γνωστό απόφθεγμα του Freud, θα πω ότι “έγινα αυτό που έγινα, επειδή ήμουν αυτό που ήμουν”». Κάτι που θυμίζει την έννοια του «amor fati» (αγάπη για τη μοίρα) του Nietzsche, προσθέτουμε, όπου κανείς αγκαλιάζει ολόκληρη την ιστορία της ζωής του, με τα καλά και τα κακά, ως το απαραίτητο μονοπάτι για να γίνει αυτός που είναι.
«Να αναγνωρίζεις και να κατανοείς τα συναισθήματα σου»
Σε ένα κόσμο που φαίνεται να αναζητά πυξίδα, η Άντζυ Στάικου επαναλαμβάνει ότι «πρέπει να αποφεύγουμε συνειδητά την τελειότητα, γιατί είναι η μεγαλύτερη παγίδα», καθώς και «να αναγνωρίζουμε και να κατανοούμε τα συναισθήματα μας, είναι απαραίτητο για να μάθουμε τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας».
Κλείνοντας τη συζήτησή μας και συνοψίζοντας, συμβουλεύει: «Δεν χρειάζεται να τα έχεις όλα λυμένα για να ξεκινήσεις την αλλαγή σου. Ξεκίνα τώρα. Φυσικά και μπορείς να αλλάξεις, δεν υπάρχει όριο στην ανθρώπινη δύναμη. Όμως αυτή η αλλαγή δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη ούτε είναι μια μαγική διαδικασία. Ξεκινά πάντα από μια ειλικρινή απόφαση. Την απόφαση να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου».
Βιογραφικό σημείωμα
Είμαι η Άντζυ Στάικου, πιστοποιημένη life coach από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, μέσα από πρόγραμμα αναγνωρισμένο από τον διεθνή φορέα Association for Coaching και πραγματοποιώ συνεδρίες διαδικτυακά.
Παράλληλα, είμαι μέλος του E.M.C.C. (European Mentoring and Coaching Council). Δραστηριοποιούμαι ως εισηγήτρια σεμιναρίων life coaching, έχω ειδίκευση στη διαφορετικότητα και στη συμπερίληψη, ενώ ταυτόχρονα αρθρογραφώ σε ιστότοπους αυτοβελτίωσης, προσεγγίζοντας θέματα προσωπικής ανάπτυξης, αυτογνωσίας και συναισθηματικής ενδυνάμωσης.
Επιπλέον, είμαι πιστοποιημένη στη γλώσσα του σώματος, γεγονός που μου επιτρέπει να υποστηρίζω αποτελεσματικά και άτομα με δυσκολίες στην έκφραση ή στη λεκτική επικοινωνία, προσφέροντας μια πιο βαθιά και πολυεπίπεδη προσέγγιση στην επικοινωνία.
Είμαι επίσης πιστοποιημένη στη συμβουλευτική ψυχολογία, κάτι που με βοηθά να κατανοώ βαθύτερα τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, δημιουργώντας έτσι τον κατάλληλο χώρο για ουσιαστικές αλλαγές.
Τέλος, είμαι και χημικός, με μεταπτυχιακό δίπλωμα στη βιοχημεία, ένα κομμάτι της διαδρομής μου που αγαπώ και μου προσέφερε πολλά, ακόμη κι αν σήμερα ακολουθώ έναν διαφορετικό δρόμο.
Σπουδές
- Πιστοποίηση στη συμβουλευτική ψυχολογία (2026)
- Certificate in Coaching – AC Accredited, life coaching, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2023-2024)
- Association for Coaching Accreditation, life coaching, διεθνής φορέας Association for Coaching London (2023-2024)
- Διεπιστημονικές Πρακτικές Διαφορετικότητας και Συμπερίληψης, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2023-2024)
- Γλώσσα σώματος, ΚεΣυΘε (2023)
- Μεταπτυχιακό βιοχημείας – Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (2005-2007)
- Πτυχίο χημείας – Πανεπιστήμιο Ιωάννινων (2000-2005).
Επαγγελματική εμπειρία
- Αυτοαπασχολούμενη life coach, online συνεδρίες, Ελλάδα (2023-σήμερα)
- Εισηγήτρια σεμιναρίων life coaching (2025-σήμερα)
- Αρθρογράφος αυτοβελτίωσης, (2025-σήμερα)
- Διοίκηση και οργάνωση τμήματος δημοσίων διαγωνισμών σε εμπορική εταιρεία (2007-2024).
Μέλος συλλόγων
- European Coaching and Mentoring Council
- Ένωση Ελλήνων Χημικών.
