Με τις ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας ψηφίστηκε τελικά από την Ολομέλεια της Βουλής το επίμαχο νομοσχέδιο για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Η ονομαστική ψηφοφορία επιβεβαίωσε την πλήρη πολιτική πόλωση, καθώς το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης καταψήφισε τις διατάξεις, καταγγέλλοντας την απόφαση ως σημείο καμπής που αλλάζει τον χαρακτήρα του νερού από δημόσιο κοινωνικό αγαθό σε αντικείμενο εμπορικής διαχείρισης.
Από την πλευρά της, η κυβέρνηση χαιρέτισε την υπερψήφιση του σχεδίου νόμου ως μια αναγκαία μεταρρύθμιση που εκσυγχρονίζει τις υποδομές και διασφαλίζει την επάρκεια των πόρων. Σύμφωνα με την κυβερνητική γραμμή, οι αιτιάσεις περί ιδιωτικοποίησης παραμένουν ανυπόστατες, καθώς ο έλεγχος διατηρείται υπό κρατική εποπτεία με τη συνδρομή των μεγάλων παρόχων της πρωτεύουσας και της Θεσσαλονίκης.
Στα άκρα η αντιπαράθεση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση
Η οριστική ψήφιση του νόμου πυροδοτεί νέο κύμα αντιδράσεων στην περιφέρεια και τους δήμους ολόκληρης της χώρας. Εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης εκφράζουν την έντονη δυσαρέσκειά τους για τη συγκέντρωση των αρμοδιοτήτων, τονίζοντας ότι οι τοπικές κοινωνίες χάνουν πλέον τον άμεσο έλεγχο των δικών τους υδάτινων αποθεμάτων.
Παράγοντες της αυτοδιοίκησης προειδοποιούν ότι η μεταφορά των υποδομών και των αποφάσεων σε μεγάλους εταιρικούς οργανισμούς, που λειτουργούν με αμιγώς οικονομικά κριτήρια, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε αυξήσεις στα τιμολόγια και υποβάθμιση των υπηρεσιών σε απομακρυσμένες περιοχές, όπου η παροχή νερού δεν θεωρείται οικονομικά αποδοτική.
Κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις οι περιβαλλοντικοί φορείς
Ιδιαίτερα βαρύ είναι το κλίμα και στις περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας, οι οποίες μετά την καταψήφιση των ενστάσεών τους από τη κυβερνητική πλειοψηφία, δηλώνουν έτοιμες να προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Οι δεκαεπτά φορείς που ζητούσαν την ακύρωση του νομοσχεδίου υπογραμμίζουν ότι η νέα νομοθεσία παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές προστασίας του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας.
Όπως επισημαίνουν οι εκπρόσωποι των οργανώσεων, η παράδοση των υδάτινων πόρων σε κεντρικούς ρυθμιστικούς μηχανισμούς απομακρυσμένους από τις τοπικές ανάγκες θέτει σε κίνδυνο τα οικοσυστήματα. Παράλληλα, τονίζουν ότι ο αγώνας για τη διασφάλιση της προσβασιμότητας στο νερό δεν τελειώνει με την ψηφοφορία στη Βουλή, αλλά μεταφέρεται πλέον στην κοινωνία και στα αρμόδια δικαστικά όργανα.
