Η βιομηχανία της ρομποτικής βρίσκεται αυτή τη στιγμή εν μέσω μιας σκληρής επικοινωνιακής μάχης με έπαθλο το ποιος θα καταφέρει να τοποθετήσει το πρώτο ανθρωποειδές ρομπότ γενικής χρήσης μέσα σε ένα κοινό νοικοκυριό. Το τελευταίο διάστημα, η Σίλικον Βάλεϊ παρουσιάζει το οικιακό περιβάλλον ως το επόμενο, άμεσα κατακτήσιμο σύνορο. Παρακολουθούμε ρομπότ να δοκιμάζουν να στρώσουν κρεβάτια, τροχοφόρες μηχανές να ανταγωνίζονται δημόσια για το ποια γεμίζει καλύτερα το πλυντήριο πιάτων και λίστες προπαραγγελιών να γεμίζουν για οικιακά ρομπότ που υπόσχονται να παραδοθούν στους αγοραστές μέχρι το τέλος του έτους.
Ωστόσο, μια από τις πιο έμπειρες εταιρείες του κλάδου, η οποία βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία του ρομπότ Digit, αποφάσισε να προσφέρει μια εξαιρετικά ειλικρινή και προσγειωμένη ανάλυση της αγοράς. Σύμφωνα με την εκτίμησή της, η βιομηχανία δίνει υποσχέσεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Τρία τεράστια εμπόδια –οι δυνατότητες του λογισμικού, το οικονομικό κόστος της κατασκευής και η πιστοποιημένη ασφάλεια από τρίτους φορείς– στέκονται ανάμεσα στα σημερινά εργαστηριακά πρωτότυπα και στο χαοτικό περιβάλλον ενός οικογενειακού σαλονιού.
Το ψηφιακό αδιέξοδο
Η κριτική της εταιρείας εστιάζει σε μια βασική παρανόηση γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη: την ψευδαίσθηση ότι η αλματώδης πρόοδος στα συστήματα παραγωγής λόγου θα μεταφραστεί αυτόματα και σε σωματική ικανότητα. Τα ψηφιακά συστήματα που τροφοδοτούν τις σημερινές εφαρμογές συνομιλίας χτίστηκαν πάνω σε μια τεράστια, πρακτικά δωρεάν δεξαμενή ανθρώπινων κειμένων και εικόνων από όλο το διαδίκτυο. Αντίθετα, δεν υπάρχει καμία αντίστοιχη δεξαμενή δεδομένων για την κίνηση και την αφή των μηχανών. Η εκπαίδευση ενός ρομπότ ώστε να κινείται με ασφάλεια στον χώρο απαιτεί τον συντονισμό εντελώς διαφορετικών στοιχείων, από τις δυνάμεις επαφής και την ταχύτητα μέχρι τις αλλαγές στο φως και τα όρια των μηχανικών κλειδώσεων.
Παράλληλα, η κοινή γνώμη παραπλανάται συχνά από εντυπωσιακές παρουσιάσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα αποτελούν ένα έξυπνα κρυμμένο τέχνασμα. Αν και ένα ρομπότ μπορεί να φαίνεται στην κάμερα ότι κινείται αυτόνομα μέσα σε ένα πλήθος ή ότι εκτελεί μια σύνθετη εργασία, πολύ συχνά κατευθύνεται από έναν άνθρωπο χειριστή που βρίσκεται εκτός κάδρου, φορώντας γάντια ανίχνευσης κίνησης και μάσκα εικονικής πραγματικότητας.
Ακόμη και με την πρόοδο των νευρωνικών δικτύων που προσπαθούν να μεταφράσουν άμεσα τα οπτικά ερεθίσματα σε κινητική ισχύ, η απόσταση ανάμεσα στην οργανωμένη εργασία μιας επιχείρησης και στο απρόβλεπτο χάος ενός σπιτιού παραμένει χαοτική. Οι αποθήκες και τα εργοστάσια λειτουργούν υπό αυστηρούς κανόνες και προβλέψιμες συνθήκες. Το σπίτι, αντίθετα, αλλάζει από λεπτό σε λεπτό, απαιτώντας έναν σχεδιασμό σεναρίων που ξεπερνά κατά πολύ ακόμη και τις ανάγκες των αυτόνομων αυτοκινήτων.
Η βιομηχανική γέφυρα και το ρίσκο της απευθείας διάθεσης
Αυτό το τεχνολογικό εμπόδιο έχει χωρίσει τον κλάδο σε δύο διαφορετικές φιλοσοφικές σχολές. Η ρεαλιστική προσέγγιση επιλέγει μια σταδιακή στρατηγική, δίνοντας προτεραιότητα στη βιομηχανία. Διοχετεύοντας ρομπότ για τη μεταφορά κιβωτίων και τη διαχείριση εμπορευμάτων σε μεγάλους εταιρικούς πελάτες, όπως σε εργοστάσια παραγωγής εξαρτημάτων αυτοκινήτων, η εταιρεία καταφέρνει να συγκεντρώσει εκατομμύρια κύκλους λειτουργικών δεδομένων από την αληθινή ζωή.
Αυτό το εμπορικό μονοπάτι είναι σχεδιασμένο για να λύσει και το πρόβλημα του κόστους παραγωγής. Για να μπορέσει ένα οικιακό ρομπότ να γίνει ευρέως αποδεκτό από το καταναλωτικό κοινό, η τελική του τιμή θα πρέπει να μειωθεί περίπου στο κόστος ενός οικογενειακού αυτοκινήτου. Αυξάνοντας τις γραμμές παραγωγής πρώτα για βιομηχανικούς πελάτες, επιτυγχάνεται η μείωση του κόστους των εξαρτημάτων, προτού γίνει το μεγάλο βήμα προς τη μαζική αγορά των ιδιωτών.
