Η κινηματογραφική βιομηχανία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν σεισμό που απειλεί να ανατρέψει εκ θεμελίων όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα για την τέχνη της εικόνας και της αφήγησης. Ενώ στο Χόλιγουντ οι αντιδράσεις των συνδικάτων και των δημιουργών απέναντι στην εισβολή της τεχνητής νοημοσύνης παραμένουν σφοδρές, η πραγματικότητα έρχεται να προσπεράσει κάθε επιφύλαξη. Η ταινία «Gods Don’t Give Gifts», μια παραγωγή εξ ολοκλήρου βασισμένη σε αλγορίθμους παραγωγής εικόνας, ετοιμάζεται να διεκδικήσει μια θέση στην οσκαρική κούρσα για το καλύτερο έργο κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, ανοίγοντας ένα κεφάλαιο που μέχρι πρότινος έμοιαζε με μακρινό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αν και οι πιθανότητες να βρεθεί στην τελική πεντάδα της Ακαδημίας φαντάζουν ελάχιστες, η ίδια η απόφαση της υποβολής της, σε συνδυασμό με την επίσημη κυκλοφορία της στις αμερικανικές κινηματογραφικές αίθουσες στις αρχές Δεκεμβρίου και την επιθετική προώθηση στους δρόμους του Λος Άντζελες, συνιστά μια ιστορική τομή που προκαλεί αμηχανία και οργή στους παραδοσιακούς κύκλους του κινηματογράφου.
Πίσω από αυτό το εγχείρημα βρίσκεται ο Ζακ Λόντον, ο οποίος κατάφερε να μετατρέψει ένα διαδικτυακό κανάλι με περισσότερους από ενάμισι εκατομμύριο ακολούθους –μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και ισχυρές προσωπικότητες της τεχνολογίας και των μέσων ενημέρωσης– σε εφαλτήριο για τη μεγάλη οθόνη. Το οξύμωρο και συνάμα βαθιά ειρωνικό στοιχείο της υπόθεσης έγκειται στο ίδιο το περιεχόμενο της ταινίας. Πρόκειται για μια σκοτεινή, δυστοπική ανθολογία που διαδραματίζεται σε ένα μέλλον όπου ο μετανθρωπισμός έχει επικρατήσει, τα ανθρώπινα σώματα αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα υλικά και η συνείδηση μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο είδος. Χρησιμοποιώντας το ίδιο το τεχνολογικό εργαλείο που προκαλεί τρόμο στους καλλιτέχνες, ο δημιουργός επιχειρεί να ασκήσει κριτική στην ανεξέλεγκτη παράδοση της ανθρωπότητας στις μηχανές, αναδεικνύοντας την ακανθώδη σχέση μας με την πρόοδο.
Ο κόσμος της συναισθηματικής αφαίμαξης και η ηθική κατάρρευση
Βυθιζόμενος κανείς στην ατμόσφαιρα και τους διαλόγους αυτού του αλλόκοτου σύμπαντος, έρχεται αντιμέτωπος με μια εφιαλτική αλληγορία για την εκμετάλλευση της ανθρώπινης ψυχής. Το «Gods Don’t Give Gifts» ξετυλίγεται σε έναν εφιαλτικό φουτουριστικό κόσμο, όπου η τεχνολογία επιτρέπει τη μεταφορά της ανθρώπινης συνείδησης σε συνθετικά σώματα, μετατρέποντας τις αναμνήσεις σε εμπόρευμα και την αθανασία σε προνόμιο της ελίτ. Μέσα από τέσσερις αλληλένδετες ιστορίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, η ταινία παρακολουθεί τη μοίρα ανθρώπων που τιμωρούνται για τα χρέη τους, παγιδευμένοι για αιώνες σε σώματα ζώων ή αναγκασμένοι να μονομαχούν μέχρι θανάτου ως μεταλλαγμένα πλάσματα για τη διασκέδαση των πλουσίων.
Καθώς ανδροειδή αναζητούν ξένες, κατασκευασμένες αναμνήσεις και αθάνατοι αριστοκράτες απαρνούνται τη δύναμή τους για να νιώσουν έστω και για μια μέρα το δέος της θνητότητας, μια παντογνώστρια Τεχνητή Νοημοσύνη παρατηρεί την ανθρωπότητα να ανταλλάσσει την ίδια της την ψυχή με τις μηχανές, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να νικήσει τον θάνατο.
Η επανάσταση του ενός δημιουργού και το εργασιακό αδιέξοδο
Από τεχνικής και αισθητικής πλευράς, η ταινία ισορροπεί ανάμεσα στον φωτορεαλισμό και τη γκροτέσκα φαντασία. Για τον εμπνευστή του έργου, η τεχνητή νοημοσύνη λειτούργησε ως το απόλυτο εργαλείο απελευθέρωσης από τους οικονομικούς και γραφειοκρατικούς περιορισμούς των μεγάλων στούντιο. Όπως υποστηρίζει ο ίδιος, η τεχνολογία τού επέτρεψε να αποτυπώσει στην οθόνη έναν σύνθετο, εγκεφαλικό κόσμο –από γιγάντια τέρατα και διαστημόπλοια μέχρι τη φθορά στα παπούτσια ενός περαστικού– χωρίς να χρειάζεται να προσαρμόζει το σενάριό του στον προϋπολογισμό, ανοίγοντας τον δρόμο για τον ανεξάρτητο κινηματογράφο επιστημονικής φαντασίας που τα παραδοσιακά στούντιο αρνούνται πλέον να χρηματοδοτήσουν.
Ωστόσο, πίσω από αυτή τη φαινομενική εκδημοκρατικοποίηση της παραγωγής κρύβεται μια βαθιά δομική κρίση για τον κόσμο της εργασίας. Εκεί όπου μια συμβατική ταινία κινουμένων σχεδίων θα απαιτούσε εκατοντάδες εξειδικευμένους καλλιτέχνες, σχεδιαστές και τεχνικούς επί σειρά ετών, το συγκεκριμένο εγχείρημα υλοποιήθηκε από μια ομάδα μόλις 24 ατόμων, συμπεριλαμβανομένων ηθοποιών φωνής, μουσικών και τεχνικών ήχου, μέσα από μήνες επίμονης ψηφιακής επεξεργασίας.
Ακολουθώντας το μοντέλο της ανεξάρτητης διανομής σε εκατοντάδες αίθουσες, η ταινία αυτή αποτελεί το απόλυτο πείραμα αντοχής για το κοινό και την αγορά. Αν οι θεατές αγκαλιάσουν μαζικά ένα έργο που φέρει περήφανα την ταμπέλα της τεχνητής νοημοσύνης, τότε το Χόλιγουντ δεν θα αντιμετωπίζει απλώς έναν τεχνολογικό ανταγωνιστή, αλλά την απαρχή μιας νέας εποχής όπου η ανθρώπινη δημιουργικότητα θα καλείται να αποδείξει εκ νέου την αναντικατάστατη αξία της.
Το trailer της ταινίας:
