Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε από μια 13χρονη μαθήτρια. Στο THE NEW BLACK δίνουμε χώρο στη φωνή της νέας γενιάς — γιατί πολλές φορές, τα παιδιά βλέπουν πιο καθαρά από εμάς τους μεγάλους.
Ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και πραγματικά με άγγιξε, είναι “Η Σοφία” της Ζωρζ Σαρρή. Για να είμαι ειλικρινής, στην αρχή νόμιζα ότι θα είναι ακόμη μια κλασική ιστορία για το παρελθόν, αλλά τελικά ήταν διαφορετικό από τα υπόλοιπα βιβλία με τέτοια θέματα.
Αυτό που με κέρδισε ήταν η ηρωίδα, η Σοφία. Δεν είναι η τυπική πρωταγωνίστρια που είναι πάντα καλή και σωστή. Είναι ένα κορίτσι με τα νεύρα της, τις ζήλειες της, τις επαναστάσεις της και μια τρέλα για τη ζωή που την κάνει τρομερά αληθινή. Τη βλέπεις να μεγαλώνει στην Αθήνα, να αγχώνεται για το σχολείο και ξαφνικά όλα αυτά να αλλάζουν λόγω του πολέμου.
Ξαφνικά πρέπει να αλλάξει περιβάλλον και να αρχίσει να εργάζεται ως “δουλάκι” στην οικογένεια Πολυχρονιάδη.
Με τον καιρό όμως και μετά από όλες της προσφορές της προς την οικογένεια, αρχίζει να γίνεται μέλος της. Όταν έπειτα από καιρό η μητέρα της αποφάσισε πως μπορούσε πλέον να την συντηρήσει, αποφάσισε να την πάρει και πάλι κοντά της.
Η απόφαση να μείνει με την οικογένεια Πολυχρονιάδη που της φερόταν σαν να ήταν μέλος της ή να γυρίσει στη μητέρα της, ήταν δύσκολη για εκείνη. Τελικά όμως αποφάσισε να γυρίσει στη μητέρα της με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχανε επαφή με την οικογένεια Πολυχρονιάδη.
Το κεντρικό νόημα του βιβλίου επικεντρώνεται στην πορεία της ενηλικίωσης και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου μέσα από τις δυσκολίες της ζωής. Η Σοφία ξεκινά ως ένα αυθόρμητο κορίτσι που απολαμβάνει την ξεγνοιασιά, όμως η ζωή τα φέρνει έτσι που αναγκάζεται να ωριμάσει απότομα και να χάσει τα παιδικά της χρόνια και την μόρφωση. Το έργο αναδεικνύει την αξία της ευγένειας και της αλληλεγγύης, όπως με την οικογένεια Πολυχρονιάδη που η Σοφία δεν ήταν δικό τους παιδί, αλλά την συμπεριέλαβαν στην οικογένεια.
Το διάβασα πολύ γρήγορα γιατί η γραφή είναι πολύ άμεση, σαν να σου διηγείται την ιστορία κάποιος δικός σου άνθρωπος. Στο τέλος, αυτό που μου έμεινε δεν ήταν μόνο η στεναχώρια για τις δυσκολίες που πέρασε η οικογένεια Πολυχρονιάδη και η Σοφία, αλλά το συνολικό νόημα του βιβλίου. Η δύναμη της ψυχής, της αγάπης και η θέληση για ζωή.
Για όποιον θέλει ένα βιβλίο με συγκίνηση αλλά και δυνατή πλοκή το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
