Μετακόμισα πριν από ένα χρόνο σε μια περιοχή της Αθήνας. Όταν έβγαινα έξω για βόλτα, κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Άρχισα να παρατηρώ: παντού σκουπίδια και ακαθαρσίες ζώων, όχι ότι φταίνε τα ζωάκια φυσικά. Σε έναν από τους μεγάλους κεντρικούς δρόμους έχουν κλείσει μεγάλα καταστήματα και η εικόνα είναι απογοητευτική. Παντού ξερά φύλλα και σκουπίδια, βουνά.
Σκέφτομαι ότι ακόμα κι αν είσαι καλά ψυχολογικά, όλη αυτή η εικόνα σου φέρνει -στην καλύτερη περίπτωση- θλίψη. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται κάθε φορά να βλέπω τόσα σκουπίδια κάτω, αλλά ποτέ χρήματα. Αν έβρισκα πενήντα ευρώ, θα τα προσπερνούσα ή θα έσκυβα να τα μαζέψω;
Τι θα γινόταν άραγε στην καθημερινότητά μας, αν κάθε σκουπίδι το αντιμετωπίζαμε σαν ευρώ; Όχι μέχρι το σπίτι, αλλά τουλάχιστον μέχρι τον επόμενο κάδο. Ίσως όχι του άλλου, αλλά τουλάχιστον το δικό μας.
Πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή μας, η καθημερινότητά μας, αν βγαίναμε βόλτα και αντικρίζαμε ένα καθαρότερο περιβάλλον; Πόσο καλύτερη θα ήταν η αυτοεκτίμησή μας, η αισθητική μας, η ζωή μας;
Ειρήνη Πρίντεζη
ψυχοθεραπεύτρια
