Οι ιθαγενείς Γροιλανδές ποιήτριες Kathy Jetnil-Kijiner και Aka Niviana (μία από τα νησιά Marshal και μία από το Kalaallit Nunaat) παρουσιάζουν την πραγματικότητα για την τήξη των παγετώνων, την άνοδο του επιπέδου της θάλασσας και τις συνεπακόλουθες ρήξεις, δείχνοντας μέσα από ένα video τους πόσο μεγάλος και πόσο μικρός και αλληλεξαρτώμενος είναι ο κόσμος μας. Και ελπίζοντας να προκαλέσουν συγκίνηση και την ανάγκη για περισσότερους ανθρώπους να εξεγερθούν και να αναλάβουν δράση.
Αδελφοί του πάγου και του χιονιού
έρχομαι σε σας από τη γη των προγόνων μου
από τις ατόλλες, τα βυθισμένα ηφαίστεια, την υποθαλάσσια κατάβαση των κοιμισμένων γιγάντων
Αδελφοί του ωκεανού και της άμμου
σας καλωσορίζω στη γη των προγόνων μου
στη γη όπου θυσίασαν τη ζωή τους για να κάνουν τη δική μου δυνατή
στη γη των επιζώντων.
Έρχομαι σε σας από τη γη που επέλεξαν οι πρόγονοί μου
Aelon Kein Ad, από νήσους Μάρσαλ, χώρα μεγαλύτερη από τη γη
Σας καλωσορίζω στο Kalaallit Nunaat τής Γροιλανδίας, το μεγαλύτερο νησί της γης.
Αδελφοί του πάγου και του χιονιού
φέρνω μαζί μου αυτά τα κοχύλια που πήρα από τις ακτές του Bikini και του Runit Dome
Αδελφοί του ωκεανού και της άμμου
κρατώ αυτές τις πέτρες που συλλέγονται από τις ακτές του Nuuk
το θεμέλιο της γης που αποκαλώ σπίτι μου.
Με αυτά τα κοχύλια φέρνω μια ιστορία από πολύ καιρό
δύο αδελφές που είχαν παγώσει στον χρόνο στο νησι Ujae
ή μία μαγικά μετατράπηκε σε πέτρα
η άλλη επέλεξε αυτή τη ζωή να ριζωθεί από την πλευρά της αδελφής της.
Μέχρι σήμερα οι δύο αδελφές φαίνονται στην άκρη του ύφαλου, ένα μάθημα μόνιμο.
Με αυτά τα βράχια φέρνω μια ιστορία ειπωμένη αμέτρητες φορές μια ιστορία για την Sassuma Arnaa
τη μητέρα τής θάλασσας που ζει σε μια σπηλιά στο βάθος του ωκεανού.
Αυτή είναι μια ιστορία για τον φύλακα της θάλασσας
Βλέπει την απληστία στην καρδιά μας, την έλλειψη σεβασμού στα μάτια μας.
Κάθε φάλαινα, κάθε ρεύμα, κάθε παγόβουνο, είναι τα παιδιά της.
Όταν ασεβούμε σε αυτά μας δίνει αυτό που μας αξίζει, ένα μάθημα για σεβασμό.
Αξίζουμε τον πάγο που λιώνει;
Οι πεινασμένες πολικές αρκούδες που έρχονται στα νησιά μας ή τα κολοσσιαία παγόβουνα που χτυπούν αυτά τα νερά με οργή;
Μήπως αξίζουμε τη μητέρα τους, που έρχεται για τα σπίτια μας για τη ζωή μας;
Από το ένα νησί στο άλλο ζητώ λύσεις. Από ένα νησί σε άλλο ζητώ τα προβλήματά σας.
Επιτρέψτε μου να σας δείξω την παλίρροια που έρχεται για μας ταχύτερα από ό,τι θα θέλαμε να παραδεχτούμε.
Επιτρέψτε μου να σας δείξω υποβρύχια αεροδρόμια, κατεστραμμένους ύφαλους
πυρπολημένες άμμους και σχέδια για να χτίσουμε νέες ατόλλες
που εξαναγκάζουν τη γη από μια αρχαία, υψωμένη θάλασσα,
αναγκάζοντάς μας να φανταστούμε ότι μετατρέπουμε τον εαυτό μας σε πέτρα
Αδελφοί του ωκεανού και της άμμου
μπορείτε να δείτε τους παγετώνες μας γεμάτους με το βάρος της θερμότητας του κόσμου;
Σας περιμένω εδώ, στη γη των προγόνων μου, καρδιά βαριά με μια δίψα για λύσεις καθώς παρακολουθώ αυτή την αλλαγή της γης
ενώ ο κόσμος παραμένει σιωπηλός.
Αδελφοί του πάγου και του χιονιού, έρχομαι τώρα σ’ εσάς με θλίψη
πένθιμα τοπία που πάντα εξαναγκάζονται να αλλάξουν
πρώτα από τους πολέμους που μας προκάλεσαν
έπειτα από τα πυρηνικά απόβλητα που πέταξαν στα ύδατά μας, στον πάγο μας
και τώρα αυτό.
Αδελφοί του ωκεανού και της άμμου
σας προσφέρω αυτά τα βράχια, τα θεμέλια του σπιτιού μου.
Στο ταξίδι μας, το ίδιο αδιάσπαστο θεμέλιο που μας συνδέει καθιστώντας μας ισχυρότερους από τα αποικιστικά τέρατα
που μέχρι σήμερα καταβροχθίζουν τις ζωές μας για την ευχαρίστησή τους.
Τα ίδια θηρία που αποφασίζουν τώρα ποιος θα πρέπει να ζήσει ποιος θα πρέπει να πεθάνει.
Αδελφοί τού πάγου και τού χιονιού
σας προσφέρω αυτό το κέλυφος και την ιστορία των δύο αδελφών
ως απόδειξη, ως δήλωση ότι παρ’ όλα αυτά δεν θα φύγουμε
αντ’ αυτού θα επιλέξουμε να γίνουμε πέτρα.
Θα επιλέξουμε να είμαστε ριζωμένοι σε αυτόν τον ύφαλο για πάντα.
Από αυτά τα νησιά ζητάμε λύσεις. Από αυτά τα νησιά ζητάμε
απαιτούμε από τον κόσμο να δει πέρα από τα τετράτροχα αυτοκίνητά του
τον ηλεκτρισμό του, την προ-συσκευασμένη ευκολία του, τα πεντανόστιμα όνειρά του
πέρα από την πεποίθηση ότι αύριο δεν θα συμβεί ποτέ, ότι αυτό είναι απλώς μια άβολη αλήθεια.
Επιτρέψτε μου να φέρω το σπίτι μου στο δικό σας.
Ας παρακολουθήσουμε σαν το Μαϊάμι, η Νέα Υόρκη, η Σαγκάη, το Άμστερνταμ, το Λονδίνο, το Ρίο ντε Τζανέιρο και η Οσάκα, προσπαθούν να αναπνεύσουν υποβρυχίως.
Πιστεύετε ότι έχετε δεκαετίες πριν τα σπίτια σας πέσουν κάτω από τις παλίρροιες;
Έχουμε χρόνια. Έχουμε μήνες πριν μας θυσιάσετε ξανά
πριν παρακολουθήσετε από τις οθόνες τηλεόρασης και τον υπολογιστή σας
περιμένοντας να δείτε αν θα εξακολουθήσουμε να αναπνέουμε ενώ δεν κάνετε τίποτα.
Η αδελφή μου κι εγώ, από το ένα νησί στο άλλο
σας δίνουμε αυτά τα βράχια ως υπενθύμιση ότι η ζωή μας αξίζει περισσότερο από τη δύναμή τους.
ότι η ζωή σε όλες τις μορφές απαιτεί τον ίδιο σεβασμό που όλοι δίνουν στα χρήματα
ότι τα θέματα αυτά επηρεάζουν τον καθένα από εμάς.
Κανένας από εμάς δεν είναι άνοσος
και ο καθένας από εμάς πρέπει να αποφασίσει αν θα εξεγερθεί.
