Από την επιθετικότητα ενός κόσμου που τρέχει με σπασμένα φρένα, μέχρι το απόλυτο ψηφιακό ναρκοπέδιο της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσική, ο ηθοποιός Λαέρτης Μαλκότσης μιλάει στο thenewblack.gr. Με λόγο γεμάτο ψυχραιμία, αλλά και έντονη καλλιτεχνική ανησυχία, τοποθετείται για την ανάγκη να «κατεβάσουμε ταχύτητα», να βάλουμε όρια στον θόρυβο γύρω μας και να επιστρέψουμε στην αυθεντικότητα, θωρακίζοντας παράλληλα το σώμα και το πνεύμα μας.
Ένας κόσμος «κακόηχος» που ξεπερνά τα όρια
Η αίσθηση ότι η καθημερινότητα έχει γίνει πιο άγρια και αφιλόξενη δεν είναι μια υποθετική σκέψη, αλλά μια βιωμένη πραγματικότητα για τον Λαέρτη Μαλκότση. Ο ίδιος παρατηρεί πως ο κόσμος γύρω μας έχει γίνει πολύ πιο «κακόηχος», επιθετικός, θυμωμένος και γρήγορος σε σχέση με το παρελθόν, σε σημείο που η κατάσταση μοιάζει πλέον οριακή και ανυπόφορη. Παρά την προσωπική του απόφαση να αντιμετωπίζει τη ζωή με πιο ήπιους, «μαλακούς» ρυθμούς, η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία, αναγκάζοντάς τον να επιστρατεύει ακόμη μεγαλύτερη ψυχραιμία. Σε αυτή τη δύσκολη διαχείριση, όπως τονίζει, δεν είναι ο μόνος.
Η μουσική ως καταφύγιο και το «στοπ» στην ψηφιακή κοροϊδία
Απέναντι σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον, το ένστικτό του τον οδήγησε από πολύ μικρή ηλικία στην αφοσίωση στη μουσική, τη σύνθεση και τη μουσική τεχνολογία. Τα συνθεσάιζερ και τα όργανα έγιναν ο δικός του μικρός, προστατευμένος κόσμος, ένα εργαστήριο όπου μεταβόλιζε κάθε θετικό ή αρνητικό συναίσθημα. Αυτή η βαθιά σχέση με τη δημιουργία είναι που τον κάνει να αντιδρά με πάθος απέναντι στην επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης στις τέχνες.
Το μποϊκοτάζ του θορύβου και η ανάγκη για αντίδραση
Παρατηρεί ότι η ανάγκη για αποστασιοποίηση από το καθημερινό χάος γύρω μας οδηγεί τους ανθρώπους να κυκλοφορούν στους δρόμους και στα μέσα μαζικής μεταφοράς φορώντας “ωτοασπίδες”. Ωστόσο, ο Λαέρτης Μαλκότσης ρίχνει την ευθύνη στην υπερβολική ανοχή και την παθητική υπομονή που δείχνουμε ως κοινωνία. Αντί για σιωπηλή ανέχεια, προτείνει την άμεση παρατήρηση και μποϊκοτάζ απέναντι σε ό,τι μας ενοχλεί, θεωρώντας πως μια τέτοια στάση λειτουργεί μόνο για καλό.
Η διατροφική πειθαρχία μετά τα 50
Κλείνοντας τη συζήτηση, ο ηθοποιός αναφέρεται στη σχέση του με το σώμα και τη διατροφή, η οποία έχει βαθιές ρίζες στην οικογένειά του, καθώς μεγάλωσε με μητέρα χορογράφο και πατέρα βαλκανιονίκη και φυσικοθεραπευτή μεγάλων αθλητών. Αν και παραδέχεται πως κατά τα σχολικά και φοιτητικά του χρόνια έκανε κάποιες μικρές «ατασθαλίες» με το έτοιμο και ανθυγιεινό φαγητό, αυτές κράτησαν πολύ λίγο. Σήμερα, έχοντας περάσει το ορόσημο των 50 ετών και σε μια εποχή όπου η σωστή πληροφόρηση είναι προσβάσιμη σε όλους, επιλέγει να προσέχει ακόμα περισσότερο τον εαυτό του, αποδεικνύοντας ότι η ισορροπία είναι το πολυτιμότερο όπλο μας απέναντι στον χρόνο.
Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:
