Οι φίλοι της την αποκαλούν το «αηδόνι του Παγκρατίου», όμως η Ιωάννα Λέκκα είναι πολλά περισσότερα από μια υπέροχη φωνή. Με μια καλλιτεχνική παιδεία που ισορροπεί ανάμεσα στο αρχαίο δράμα και το τραγούδι, η ηθοποιός και τραγουδίστρια μίλησε στην κάμερα του thenewblack.gr για όλα όσα την τρομάζουν, την πληγώνουν και την κρατούν σε ισορροπία.
Η φύση ως αντίδοτο στην τεχνολογική «εισβολή»
Για την Ιωάννα, η σύγχρονη εμμονή με την τεχνολογία και την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα, αλλά ένα βαθύ ψυχολογικό σύμπτωμα. «Με τρομάζει λιγάκι η ταχύτητα που αναπτύσσεται», εξομολογείται, συνδέοντας την άνοδο των ψηφιακών βοηθών με την ανθρώπινη μοναξιά. «Είναι περίεργο να ακούω ότι άνθρωποι κάνουν παρέα με το Chat GPT».
Η δική της «αντίσταση» περνά μέσα από την επιστροφή στις αισθήσεις. Αναπολώντας τις παραστάσεις της στην Επίδαυρο, περιγράφει τη φύση ως το απόλυτο κέντρο αρμονίας. «Στην Επίδαυρο, την ώρα της γενικής, άκουγα τον γκιώνη και ένιωθα τη σύνδεση με τον αέρα και τη φύση. Όσο απομακρυνόμαστε από αυτό, τόσο περισσότερα προβλήματα αποκτάμε», τονίζει. Η στάση της απέναντι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παραμένει επιφυλακτική: επιμένει να στηρίζει την ανθρώπινη εργασία, επιλέγοντας φωτογράφους και καλλιτέχνες αντί για τις έτοιμες, άψυχες λύσεις του AI. «Η δική μας δουλειά έχει συναίσθημα, αυτό έχει ουσία».
Το «πληγωμένο παιδί» και η τέχνη ως ασπίδα
Η συζήτηση στρέφεται αναπόφευκτα στο κοινωνικό φαινόμενο του εκφοβισμού, ένα θέμα που η Ιωάννα γνωρίζει από πρώτο χέρι. «Είμαι ένα πληγωμένο παιδί από αυτό», λέει με ειλικρίνεια, θυμίζοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν άλλαξε περιβάλλον στα σχολικά της χρόνια. Η εικόνα που αντικρίζει σήμερα στα σχολεία μέσα από το TikTok την τρομάζει: «Τα παιδιά σήμερα είναι πολύ πιο βίαια από ό,τι παλιά. Είναι στενάχωρο. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας από γονείς και καθηγητές, γιατί αυτή η ηλικία είναι πολύ τρυφερή».
Για την ίδια, η τέχνη υπήρξε το καταφύγιο και το εργαλείο που τη βοήθησε να ξεπεράσει τα τραύματά της. Πιστεύει ακράδαντα ότι οι αρχαίες τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη παραμένουν επίκαιρες, περιγράφοντας τις ίδιες «θυσίες» και τα ίδια ανθρώπινα αδιέξοδα που βιώνουμε και σήμερα, αρκεί να έχουμε την υπομονή να ανατρέξουμε σε αυτές.
Η ιεροτελεστία της καθημερινότητας και το «μέτρο»
Μακριά από τα φώτα της σκηνής, η Ιωάννα Λέκκα αναζητά την ηρεμία μέσα από μικρές, καθημερινές ιεροτελεστίες. Σε έναν κόσμο που απαιτεί να καταναλώνουμε περιεχόμενο ακόμα και την ώρα που τρώμε, εκείνη θέτει τα όριά της. «Είναι το χειρότερό μου να βλέπω οθόνη την ώρα του φαγητού. Θέλω να κάτσω ήρεμα στο τραπέζι μου, να βλέπω το φαγητό μου, να το απολαμβάνω».
Η πειθαρχία της εκτείνεται και στη φροντίδα του σώματος. Με τη γυμναστική να αποτελεί σταθερό κομμάτι της ζωής της –ακόμα και στις περιοδείες, με ένα στρωματάκι και ένα σχοινάκι στη βαλίτσα– αναζητά την αισιοδοξία που προσφέρει η κίνηση. «Το μέτρο είναι το πιο σημαντικό», καταλήγει. «Θα φάω και το παγωτό μου και το μπέργκερ μου, αλλά όχι κάθε μέρα. Ό,τι γίνεται κατάχρηση, είναι πρόβλημα».
Με την ψυχοθεραπεία ως σύμμαχο και την τέχνη ως πυξίδα, το «αηδόνι του Παγκρατίου» συνεχίζει να “κελαηδά”, θυμίζοντάς μας ότι η αυθεντικότητα είναι η μόνη σταθερά σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Αυτό το καλοκαίρι, η Ιωάννα Λέκκα θα συμμετάσχει στη μουσικοθεατρική παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης», που γιορτάζει τα 90 χρόνια από τη γέννηση του θρύλου της Κρήτης. Η ηθοποιός ενσαρκώνει την Ουρανία Ξυλούρη, σε μια παραγωγή που μετά τον θρίαμβο των 40.000 θεατών τον χειμώνα, ετοιμάζεται να συγκινήσει ολόκληρη την Ελλάδα.
Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:
