
Όπου κι αν τύχει να βρεθείς ακούς θέσεις, απόψεις, κοινοτοπίες, επιχειρήματα, ισχυρισμούς. Ακούς, ακούς, ακούς! Και περιμένεις -αν σου έχει μείνει λίγη αισιοδοξία- πως πλησιάζει εκείνη η θαλπωρή της ασφάλειας και όπου να ‘ναι δεν θα χρειάζεται να κρατάς τα πάντα σφικτά κι ακίνητα για να είσαι προστατευμένος. Πως η ελευθερία πλησιάζει.
Και μετά σταματάς να ακούς και συγκεντρώνεσαι σ’ αυτό που ακούς. Διαπιστώνοντας πως πίσω από κάθε λέξη κρύβονται μισαλλοδοξία, αδιαφορία, φανατισμός, διχασμός, εμπάθεια κι εχθρότητα. Όλο και περισσότεροι πολιτικοί και δημόσια πρόσωπα εκφράζονται με αυτές τις διαθέσεις στις απόψεις τους, όσον αφορά τι είναι αποδεκτό ή «ανεπίτρεπτο».
Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν την άδεια να πολεμούν ενάντια στην πρόοδο, δημιουργείται μια κίνηση προς τις οπισθοδρομικές αξίες. Αυτό οδηγεί τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι όχι μόνο έχουν δίκιο να εκφράζουν αυτές τις απόψεις δημόσια, αλλά απαιτούν τη σιωπηρή σου συναίνεση ως κάτι δεδομένο.
Καμία μύγα δεν με τσίμπησε για ν’ αρχίσω τη γκρίνια. Με τσίμπησε κάτι πολύ πιο οξύ, μια βελονιά που έφτασε κατευθείαν στην καρδιά. Να συνειδητοποιείς πως στον χώρο που υπηρετείς κι αγαπάς, απογοητεύεσαι από χυδαίες συμπεριφορές είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους. Αλλά, ότι είναι μια μεγάλη φούσκα κι αν σκάσει, οι ακαθαρσίες των σφουγκοκωλάριων, των καλλιτεχνικών κύκλων, θα μολύνουν την -ήδη κηλιδωμένη- εικόνα και ουσία του, δεν μπορώ να το αφήσω, έτσι.
Το τελευταίο διάστημα κάποιοι απ’ αυτούς, εκτός από τις αερολογίες που προσβάλουν τη νοημοσύνη μας, υπερασπίζονται για άλλη μια φορά τους κακοποιητές ως κάτι που έκαναν και πέρασε. Πως η κακοποίηση δεν είναι μοτίβο συμπεριφοράς. Περνάει με μια ασπιρίνη.
Και σαν είναι μέρος της «showbiz» που θα εμφανίζεται μπροστά μας με το πάτημα του μαγικού κουμπιού αν είναι εξαιρετικός σε ότι κάνει, η «εξαιρετικότητά του» θα καλύψει το έγκλημα. Δουλευόμαστε μεταξύ μας; Άκουσα και το εκπληκτικό επιχείρημα για τέτοια περίπτωση: «Μα δεν ξέρει άλλη δουλειά. Τι να κάνει;». Επιτρέψτε μου να απαντήσω στον συνάδελφό του: Αρχικά να είναι άνθρωπος και να συμπεριφέρεται ως τέτοιος. Και κατά δεύτερο, αποδείχτηκε καλός στην επίθεση. Να βρει μια δουλειά επιθετικού… κάπου. Κατά προτίμηση όχι σε α. γυναίκες, β. ανθρώπους γενικότερα, γ. ζώα.
Ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι σημερινός. Και η τέχνη είναι για να ξεπλένει τη βρωμιά απ’ τον κόσμο. Για να του φωνάζει πως υπάρχει καλύτερη ζωή απ’ αυτή που ζει και να τον αφυπνίζει να βρει τρόπο να την ανακαλύψει. Ούτε να δίνει άλλοθι στους καταπιεστές του ούτε να λυπάται τους βιαστές του (σε όλες τις μορφές). Η τέχνη δεν δικαιολογεί τον άνθρωπο αλλά τον αποκαλύπτει. Κι όσοι δικαιολογούν τους κακοποιητές είναι επικίνδυνοι. Γιατί ή είναι ανεύθυνοι κι απαθείς ή είναι επίσης κακοποιητές και πρέπει να τους απομακρύνουμε από κοντά μας άμεσα.
Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα στο τώρα και στο μέλλον -αρχίζοντας από τον χώρο του θεάματος- είναι να διασφαλιστεί στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια, μια στάση μηδενικής ανοχής. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ίδιοι οι κακοποιητές, είναι και το σύστημα που τους προσφέρει άλλοθι, καθώς και όσοι σπεύδουν να τους στηρίξουν δημόσια, βαφτίζοντας την αναλγησία και τη συνενοχή “υπεράσπιση της τέχνης“.
ηθοποιός, θεατρική συγγραφέας, δασκάλα υποκριτικής
