Έχεις προσέξει ποτέ πώς σου μιλάει εκείνη η χαμηλόφωνη, επίμονη φωνή μέσα στο κεφάλι σου, όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν; «Δεν προσπάθησες αρκετά». «Πάλι δεν τα κατάφερες». «Κοίτα πόσο πιο εύκολα τα καταφέρνουν οι άλλοι».
Αν αυτή η φωνή ανήκε σε έναν άνθρωπο που είχες δίπλα σου, ένα φίλο ή ένα σύντροφο, θα τον κρατούσες στη ζωή σου; Θα επέτρεπες σε κάποιον που σε επικρίνει τόσο σκληρά να κάθεται στο τραπέζι σου και να ορίζει τις μέρες σου; Μάλλον όχι. Κι όμως, επειδή αυτή η φωνή γεννιέται μέσα στο δικό μας μυαλό, της δίνουμε απόλυτη εξουσία. Την ακούμε σαν να λέει τη μία και μοναδική αλήθεια.
Γιατί είμαστε τόσο αυστηροί με τον εαυτό μας; Ίσως επειδή αυτή η φωνή έχει τη δική μας χροιά. Δεν έρχεται απ’ έξω για να την αμφισβητήσουμε. Έρχεται από μέσα και γι’ αυτό είναι εύκολο να τη μπερδέψουμε με τη συνείδησή μας, με την πραγματικότητα ή ακόμη και με την αξία μας.
Κάποιες φορές, η αυτοκριτική ξεκινά ως ένας τρόπος να προφυλαχθούμε. Μαθαίνουμε να εντοπίζουμε πρώτοι τα λάθη μας, να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας και να απαιτούμε συνεχώς περισσότερα, σαν να πιστεύουμε ότι έτσι θα προλάβουμε την απογοήτευση, την αποτυχία ή την απόρριψη. Μόνο που, με τον καιρό, αυτή η προσπάθεια προστασίας μπορεί να γίνει μια μόνιμη εσωτερική πίεση. Και τότε ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι προσπαθεί να μας προστατεύσει γίνεται εκείνος που μας εξαντλεί.
Ίσως, λοιπόν, δεν χρειάζεται να τον εξαφανίσουμε. Χρειάζεται να πάψουμε να του δίνουμε τον τελευταίο λόγο.
- Άκουσε τη φωνή, αλλά μην ταυτιστείς μαζί της. Το πρώτο βήμα είναι η παρατήρηση. Την επόμενη φορά που θα νιώσεις μια ξαφνική ανασφάλεια ή την ανάγκη να τα βάλεις με τον εαυτό σου, κάνε μια μικρή παύση. Αντί να ακολουθήσεις αυτόματα τη σκέψη, προσπάθησε να την ακούσεις σαν κάτι που συμβαίνει μέσα σου. Δεν χρειάζεται να τη πολεμήσεις. Μπορείς απλώς να την παρατηρήσεις και να αποφασίσεις αν θέλεις να την ακολουθήσεις
- Αναγνώρισε τι κρύβεται πίσω από την αυστηρότητα. Αντί να θυμώσεις με τον εσωτερικό σου κριτή, δοκίμασε να τον κοιτάξεις λίγο πιο ήπια. Ρώτησε τον εαυτό σου: «Τι φοβάμαι αυτή τη στιγμή;». «Τι προσπαθώ να προλάβω;». Πολλές φορές πίσω από την αυστηρότητα υπάρχει φόβος. Όχι απαραίτητα ένας φόβος που χρειάζεται να υπακούσουμε, αλλά ένας φόβος που χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσουμε. Μπορείς να πεις στον εαυτό σου «σε ακούω, καταλαβαίνω ότι ανησυχείς, αλλά δεν χρειάζεται να με τιμωρήσεις για να με προστατεύσεις». Αυτή η μικρή αλλαγή στον τρόπο που μιλάς μέσα σου μπορεί να αλλάξει ολόκληρο τον εσωτερικό διάλογο
- Μίλησε στον εαυτό σου όπως θα μιλούσες σε εκείνον που αγαπάς περισσότερο. Σκέψου έναν άνθρωπο που αγαπάς. Αν ερχόταν σε σένα κουρασμένος, απογοητευμένος από ένα λάθος ή λυγισμένος από το βάρος των ευθυνών του, τι θα του έλεγες; Πιθανότατα δεν θα του έλεγες «δεν προσπάθησες αρκετά». Δεν θα του θύμιζες πόσο καλύτερα τα καταφέρνουν οι άλλοι ούτε θα χρησιμοποιούσες τη δυσκολότερη στιγμή του για να του αποδείξεις ότι δεν είναι αρκετός. Θα προσπαθούσες να τον στηρίξεις. Γιατί, λοιπόν, να μη δικαιούσαι κι εσύ την ίδια κατανόηση;
- Αντικατάστησε την κριτική με τη φροντίδα. Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται «δεν κάνω αρκετά», δοκίμασε να αλλάξεις την ερώτηση. Αντί για «γιατί δεν τα καταφέρνω;» ρώτησε «τι χρειάζομαι αυτή τη στιγμή;». Μπορεί να χρειάζεσαι περισσότερη προσπάθεια, ένα διάλειμμα ή βοήθεια.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που αυτή η γνώριμη, αυστηρή φωνή θα καθίσει απρόσκλητη στο τραπέζι σου, δέξου την με ευγένεια. Άκουσέ την. Μίλησέ της. Προσπάθησε να καταλάβεις τι θέλει να σου πει και τι κρύβεται πίσω από τα λόγια της. Και μετά… αποφάσισε εσύ αν θέλεις να συμφωνήσεις μαζί της και να την ακολουθήσεις.
life coach – A.C. accredited
