Στη σύγχρονη εποχή, η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που πραγματικά θέλουμε να γίνουμε φαντάζει συχνά αγεφύρωτη. Το thenewblack.gr εγκαινιάζει μια νέα, δυναμική συνεργασία με τον Νικίλ, έναν εικοσάχρονο δημιουργό ψηφιακού περιεχομένου με έδρα το Λονδίνο, ο οποίος αποτελεί ζωντανό παράδειγμα αυτής της μετάβασης. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, εργάζεται ήδη ως επιτυχημένος manager σε παγκοσμίως γνωστή αλυσίδα ξενοδοχείων, ενώ παράλληλα δραστηριοποιείται ως επιχειρηματίας στον τομέα των προϊόντων ευεξίας, με στόχο την ενίσχυση της ενέργειας και της διάθεσης. Μέσα από την πλατφόρμα του, μοιράζεται τη νοοτροπία, τις καθημερινές συνήθειες και τη φιλοσοφία που απαιτούνται για μια πραγματική προσωπική μεταμόρφωση, παρακινώντας μας να βγούμε από τη μετριότητα.
Στο παρακάτω podcast, ο Νικίλ ανοίγει μια ειλικρινή συζήτηση για το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει όποιος αποφασίζει να εκτεθεί και να δημιουργήσει κάτι δικό του: τον τρόμο απέναντι στην κριτική των άλλων.
Η παγίδα της μικροκοινωνίας και το κυνήγι της ανύπαρκτης φήμης
Το πρόβλημα για την πλειονότητα των ανθρώπων, ωστόσο, είναι ότι παραλύουν στην ιδέα και μόνο της δημόσιας έκθεσης. Ο συνομιλητής του Νικίλ παραδέχεται ότι χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια εσωτερικής πάλης και συνεχών σκέψεων για το τι θα πουν οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συνάδελφοί του στη δουλειά, προτού βρει το θάρρος να καθίσει μπροστά από τον φακό. Η λύση σε αυτό το νοητικό αδιέξοδο έρχεται όταν συνειδητοποιήσει κανείς ότι το όραμά του για τη ζωή πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο από το όραμα που έχουν οι άλλοι για τη δική τους. Για να πάρεις διαφορετικά αποτελέσματα, οφείλεις να κάνεις πράγματα που οι πολλοί αποφεύγουν.
Στη συζήτηση αναλύεται μια πολύ ενδιαφέρουσα ψυχολογική θεωρία για τον τρόπο που λειτουργούμε. Οι άνθρωποι τείνουμε να εγκλωβιζόμαστε σε μια «μικροκοινωνία», προσπαθώντας απεγνωσμένα να προστατεύσουμε μια μικρή, τοπική φήμη που θεωρούμε ότι έχουμε χτίσει. Αυτός ο φόβος μήπως τσαλακωθεί η εικόνα μας στο άμεσο περιβάλλον μάς εμποδίζει να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Σκεφτόμαστε τι θα πει η αδερφή της κοπέλας μας ή ένας παλιός συμμαθητής, στερώντας από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να ανακαλύψει το μέγιστο των δυνατοτήτων του. Σε βάθος χρόνου, όμως, όταν η επιτυχία έρθει, καμία από αυτές τις μικροπρέπειες δεν θα έχει πια την παραμικρή σημασία.
Το υπαρξιακό ερώτημα στο κρεβάτι του θανάτου
Το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που προκύπτει από αυτή τη συνομιλία είναι η ανάγκη να αποβάλουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Συχνά γινόμαστε οι πιο σκληροί κριτές του εαυτού μας, θεωρώντας ότι η κοινωνία ασχολείται συνεχώς μαζί μας, ενώ στην πραγματικότητα κανείς δεν δίνει τόση σημασία όση νομίζουμε. Αν κάποιος νιώθει ότι δεν είναι φτιαγμένος για την κάμερα ή τη δημόσια προβολή, είναι απόλυτα υγιές να στραφεί σε κάτι άλλο, αρκεί να δραστηριοποιηθεί και να μην παραμείνει στάσιμος.
Η ζωή είναι μία και ο χρόνος κυλά αντίστροφα. Το τελικό ερώτημα που τίθεται είναι απλό αλλά ισοπεδωτικό: Όταν φτάσεις στην ηλικία των εξήντα ή των εβδομήντα ετών και κοιτάξεις πίσω, θα αντέξεις το βάρος της μεταμέλειας; Θα μπορείς να δεχτείς ότι δεν κυνήγησες τα όνειρά σου απλώς και μόνο επειδή φοβόσουν τη γνώμη ενός φίλου ή ενός καθηγητή; Η επιλογή να ζεις τη ζωή σου με τους όρους των άλλων είναι μια σίγουρη συνταγή για μια ανεκπλήρωτη ύπαρξη.
Δείτε ολόκληρο το βίντεο παρακάτω:
