Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας που συχνά προσομοιάζει με μακάρια μπανανία του ευρωπαϊκού νότου ή του αφρικανικού βορρά, η πρόληψη θεωρείται μάλλον πολυτέλεια, καθώς έχουμε επιλέξει να περιμένουμε να γίνει η ζημιά και μετά να ασχολούμαστε με το πρόβλημα.
- Πρέπει να γίνει σεισμός για να θυμηθούμε την αντισεισμική προστασία
- Πρέπει να χαθούν ζωές για να δούμε ότι οι σιδηρόδρομοι δεν είναι ασφαλείς
- Πρέπει να καούν χιλιάδες στρέμματα για να θυμηθούμε τα δάση, τις αντιπυρικές ζώνες και τις εγκληματικές «αμέλειες»
- Πρέπει να πλημμυρίσουν πόλεις και χωριά για να δούμε τα φρεάτια, τα ρέματα και τα αντιπλημμυρικά έργα
- Πρέπει να χαθεί ένας «επώνυμος» (άλλη γελοιότητα, λες και υπάρχουν και ανώνυμοι!) για να γίνουν έλεγχοι σε ιατρεία, φαρμακεία και… σαμάνους
- Πρέπει πάντα να συμβεί κάτι για να δούμε όσα θα έπρεπε να έχουμε δει και αποτρέψει πριν συμβεί!
Υποκρισία και θεατρικές παραστάσεις
Παρ’ όλα αυτά, θα ήμασταν ικανοποιημένοι έστω κι αν εκ των υστέρων διορθωνόταν κάτι ώστε να μην έχουμε επανάληψή του. Δυστυχώς όμως ούτε αυτό συμβαίνει!
Μετά από κάθε τέτοιο συμβάν αρχίζει μια θλιβερά επαναλαμβανόμενη «παράσταση», ίδια και αναλλοίωτη μέσα στα χρόνια, με αυτοψίες, συσκέψεις επί συσκέψεων, επιτροπές, ex cathedra δηλώσεις και εντολές για ελέγχους. Που ακολουθούνται από τις στερεότυπες… ατάκες του τύπου «άμεσα μέτρα», «διερεύνηση ευθυνών», «δεν θα επιτρέψουμε να ξανασυμβεί». Μέχρι να βρεθεί η επόμενη είδηση. Γιατί η αποφασιστικότητα διαρκεί όσο υπάρχει το φως της επικαιρότητας και το ενδιαφέρον όσο υπάρχει τηλεθέαση. Στη συνέχεια όλα αυτά ενταφιάζονται στο μεγάλο νεκροταφείο των εξαγγελιών κι ας ξέρουμε όλοι ότι θα ξανασυμβούν. Όπως και γίνεται. Πάντα!
Είναι ένας ιδιότυπος τρόπος λειτουργίας: Πρώτα η καταστροφή και μετά η πρόληψη, πρώτα τα θύματα και μετά οι έλεγχοι. Μόνο που η πρόληψη που έρχεται μετά την καταστροφή, έχει την ίδια χρησιμότητα με τον πυροσβέστη που φτάνει αφού έχουν γίνει όλα στάχτη. Και όταν κάθε πάθημα ακολουθεί πάντα η παραπάνω απαρασάλευτη πορεία (θυμάται κανείς κάτι διαφορετικό;), τότε δεν είναι μάθημα αλλά το προοίμιο του επόμενου παθήματος.
