Ο Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης είναι ηθοποιός. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ. Έχει εργαστεί στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και σκηνοθέτες (Δαμιανός Κωνσταντινίδης, Βαγγέλης Οικονόμου, Κορίνα Βασιλειάδου, Χάρης Πεχλιβανίδης, Νάντια Δαλκυριάδου, Θανάσης Κριτσάκης, Στάθης Μαυρόπουλος, Κίρκη Καραλή, Ελένη Ευθυμίου, Ηλίας Παπαδόπουλος, Χρήστος Θάνος κ.α.). Έχει συμμετάσχει στις τηλεοπτικές σειρές «Αρχελάου 5», «Αυτή η νύχτα μένει», «Παγιδευμένοι», «IQ 160», «Hotel Elvira», «Κόκκινο ποτάμι – Η συνέχεια» και «Άγριες μέλισσες».
«Επιδραστική μορφή τέχνης το θέατρο»
Συνομιλώντας μαζί του και ξεκινώντας από τα του θεάτρου και της δουλειάς του, ο πάντα χιουμορίστας Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης λέει: «Κάποιοι θα πουν ότι φοβάμαι τους λαγοκέφαλους, ωστόσο ο λόγος που προχωράει ο Ιούλιος και δεν έχω κάνει κανένα μπάνιο είναι άλλος. Βρίσκομαι σε πρόβες για την παράσταση “Michel: Ασκήσεις θνητότητας” σε διασκευή και σκηνοθεσία του Θανάση Κριτσάκη, που θα ανέβει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στο Σύγχρονο Θέατρο, καθώς και για την παράσταση “Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα ή ο κερδισμένος τα παίρνει όλα” που θα ανέβει από Νοέμβρη στο θέατρο “Nous” σε διασκευή και σκηνοθεσία της Νάντιας Δαλκυριάδου. Ταυτόχρονα, συμμετέχω και στην παράσταση “Κάλπηδες” σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου, που περιοδεύει σε επιλεγμένη μέρη το καλοκαίρι στην επαρχία και σε κάποια νησιά».
Και συνεχίζει ο συνομιλητής μας: «Όλο αυτό εν μέσω ζέστης ακούγεται ζόρικο, αλλά το θέατρο έχει τη δροσιά του. Η επαφή με τον κόσμο, το δούναι και λαβείν που χαρακτηρίζει τη σχέση της σκηνικής πράξης και του κοινού, είναι ένα μεγάλο κομμάτι της χαράς κι ένας από τους λόγους που έχω επιλέξει αυτή τη δουλειά, παρά τις αποπνικτικές δυσκολίες της. Φυσικά εκτός από δουλειά, δεν πρέπει να παραλείπουμε το γεγονός ότι το θέατρο αποτελεί και μια μορφή τέχνης επιδραστικότατη, και κατά τη γνώμη μου κάθε συντελεστής/τρια, κάθε καλλιτέχνης/ιδα, έχει καθήκον να το θυμάται αυτό. Συχνά βλέπω παραστάσεις που φαινομενικά δεν τους λείπει κάτι, είναι αυτό που θα λέγαμε “ωραίες, άρτιες παραστάσεις” αλλά φεύγοντας νιώθω σαν να μην “χόρτασα”, σαν κάτι να έλειψε από το σύνολο. Τις περισσότερες φορές αυτό που καταλήγω ότι με άφησε με αυτό το έλλειμα είναι η θολούρα του ή της δημιουργού σχετικά με το κίνητρο. Αυτό το μαγικό “δια ταύτα” της παράστασης, που λέμε στις συζητήσεις μας».
«Η ταχύτητα δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστη την ποιότητα»
Περνώντας σε όλα όσα έχει να αντιμετωπίσει ο σύγχρονος άνθρωπος απέναντι στις κοσμογονικές αλλαγές μιας εποχή που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ο Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης σχολιάζει: «Η κοινωνία μας βρίσκεται σε ένα σημείο που η ταχύτητα δείχνει να παίζει καθοριστικό ρόλο. Φυσικά η ταχύτητα -κατά γενική ομολογία- δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστη την ποιότητα. Κι αυτό ισχύει από το φαγητό και τον καλπασμό του fast food, την πληροφορία με την οποία μας πολυβολούν οι τίτλοι ειδήσεων (συχνά ανεπιβεβαίωτοι) στα κινητά, μέχρι την ταχύτητα που έρχεται και φεύγει η εικόνα στα reels ή στο Tik Tok. Μένει χώρος για παύση, σκέψη και μερακλίδικη δουλειά; Συνεχίζω να πιστεύω πως ναι κι εκεί είναι και η ελπίδα μου γενικότερα».
Όσο για την επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης, λέει: «Μιας και πιαστήκαμε με την τεχνολογία, ούτε αυτή με τρομάζει. Ή για να είμαι πιο ακριβής, δεν με τρομάζει όσο το αντιμετωπίζω ως ένα εργαλείο που διευκολύνει τον άνθρωπο. Στα λάθος χέρια και με τα λάθος κίνητρα, μπορεί πράγματι να γίνει καταστροφικό».
«Για πόσα χρόνια ακόμα θα μπορούμε να χαιρόμαστε τη θάλασσα;»
Περνώντας στο περιβάλλον και στα όλο και πιο ορατά σημάδια μιας σταδιακής καταστροφής του, ο συνομιλητής μας λέει με τον μοναδικό τρόπο του: «Βρισκόμενοι στην καρδιά του καλοκαιριού, θα ήθελα να σχολιάσω και μια μεγάλη φοβία μου που αυξάνεται με τα χρόνια. Κάθε χρόνο πηγαίνω στη θάλασσα και σκέφτομαι αν θα μπορούμε να τη χαιρόμαστε και για πόσα χρόνια ακόμα. Κι αν ακούγεται εσχατολογικό, δεν είναι καθόλου. Η ραγδαία μορφή που έχει πάρει η καταστροφή του περιβάλλοντος, κυρίως από τη βιομηχανική δραστηριότητα που δεν βάζει τίποτε άλλο πάνω από το κέρδος, δείχνει τα σημάδια της κάθε χρόνο και πιο έντονα. Από τις παράλογα ζεστές θάλασσες κατά περιόδους τα προηγούμενα χρόνια, στις ιδιωτικές παραλίες που αυξάνονται συνεχώς κι από εκεί στη μόλυνση των νερών που επειδή δεν την εντοπίζει πάντα το μάτι, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει».
Κλείσαμε τη συνομιλία μας, με τον Δημήτρη Χατζημιχαηλίδη να σημειώνει: «Η καταστροφή της φύσης είναι κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να συνεχιστεί με τους ρυθμούς που τη βλέπουμε σήμερα. Αυτό δεν είναι ευχή, αλλά όρος επιβίωσης για τον άνθρωπο. Φυσικά με το να τα γράφουμε μόνο αυτά ή να τα συλλογιζόμαστε, δεν πρόκειται να ανακόψουμε τίποτα. Πρέπει κάτι να κάνουμε. Ας κλείσουμε λοιπόν με μια ευχή-προτροπή: Μακάρι το επόμενο καλοκαίρι που θα έρθει, να μας βρει ήδη πιο δραστήριους κοινωνικά».
