Σε αντίθεση με το πρόσφατο άρθρο μας για τα οφέλη της τεχνητής νοημοσύνης στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, υπάρχουν και αντίθετες φωνές που μιλούν για τις επιπτώσεις της ραγδαίας ανάπτυξης της τεχνολογίας εις βάρος τους περιβάλλοντος. Πάμε να εξετάσουμε κάποια από τα επιχειρήματα:
Η αυταπάτη της «πράσινης» τεχνητής νοημοσύνης: Ανάμεσα στην υπόσχεση και την πραγματικότητα
Η πεποίθηση ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την επίλυση της κλιματικής κρίσης τίθεται πλέον υπό σοβαρή αμφισβήτηση. Σύμφωνα με πρόσφατες αναλύσεις, οι ισχυρισμοί των τεχνολογικών κολοσσών περί περιβαλλοντικών οφελών χαρακτηρίζονται ολοένα και περισσότερο ως μια απόπειρα παραπλανητικής οικολογικής διαφήμισης. Η βιομηχανία κατηγορείται ότι χρησιμοποιεί τακτικές αντιπερισπασμού, προβάλλοντας τη θεωρητική συμβολή της τεχνολογίας στη σωτηρία του πλανήτη, την ίδια στιγμή που η ανεξέλεγκτη επέκταση των κέντρων δεδομένων καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας, επιδεινώνοντας την κλιματική κατάρρευση.
Η σκόπιμη σύγχυση μεταξύ διαφορετικών τεχνολογιών
Το πρόβλημα ξεκινά από τον τρόπο με τον οποίο οι εταιρείες παρουσιάζουν την τεχνητή νοημοσύνη στο ευρύ κοινό. Υπάρχει μια σκόπιμη ανάμειξη της παραδοσιακής μηχανικής μάθησης, η οποία χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια για την ανάλυση δεδομένων, με τη σύγχρονη παραγωγική τεχνητή νοημοσύνη που τροφοδοτεί τα γνωστά σε όλους ψηφιακά εργαλεία διαλόγου και παραγωγής εικόνας. Ενώ η πρώτη μπορεί πράγματι να βοηθήσει στη βελτιστοποίηση των δικτύων ενέργειας, η δεύτερη είναι μια εξαιρετικά ενεργοβόρα διαδικασία. Η έρευνα δείχνει ότι οι υποσχέσεις για τη σωτηρία του κλίματος βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα παλαιότερα, πιο λιτά μοντέλα, ενώ η εκρηκτική ανάπτυξη του κλάδου οδηγείται από τα νέα εργαλεία που απαιτούν τεράστιες υποδομές και καύση ορυκτών καυσίμων για τη λειτουργία τους.
Η έλλειψη επιστημονικής τεκμηρίωσης και διαφάνειας
Μια προσεκτική εξέταση των επίσημων εκθέσεων μεγάλων οργανισμών και εταιρειών αποκαλύπτει ένα σημαντικό έλλειμμα αποδείξεων. Πολλοί από τους ισχυρισμούς που παρουσιάζουν την τεχνητή νοημοσύνη ως προστάτη του περιβάλλοντος στερούνται ανεξάρτητης επαλήθευσης ή επιστημονικής βάσης. Συχνά, τα στοιχεία που παρατίθενται προέρχονται από εσωτερικές εκτιμήσεις των ίδιων των εταιρειών ή από συμβουλευτικές μελέτες που βασίζονται σε γενικές εμπειρίες χωρίς συγκεκριμένα δεδομένα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των «πράσινων» ισχυρισμών δεν παραπέμπει σε καμία δημοσιευμένη ακαδημαϊκή έρευνα, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την αξιοπιστία τους.
Το ενεργειακό κόστος της ψηφιακής εξέλιξης
Η πραγματικότητα στα κέντρα δεδομένων είναι ανησυχητική. Ενώ μια απλή αναζήτηση πληροφοριών μπορεί να φαίνεται οικονομική σε ενέργεια, οι πιο σύνθετες λειτουργίες, όπως η παραγωγή βίντεο ή η βαθιά έρευνα μέσω υπολογιστικών μοντέλων, εκτοξεύουν την κατανάλωση ρεύματος. Οι προβλέψεις δείχνουν ότι η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας για αυτές τις υποδομές θα διπλασιαστεί τα επόμενα χρόνια, αποτελώντας ένα τεράστιο μερίδιο της συνολικής κατανάλωσης του ανεπτυγμένου κόσμου. Αυτή η ραγδαία επέκταση απειλεί να ακυρώσει τις όποιες μικρές μειώσεις εκπομπών επιτυγχάνονται σε άλλους τομείς μέσω της τεχνολογίας.
Η ανάγκη για επιστροφή στην πραγματικότητα
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η σύνδεση ενός τεράστιου προβλήματος, όπως η κλιματική αλλαγή, με μια περιορισμένης εμβέλειας λύση, λειτουργεί ως αντιπερισπασμός από την πραγματική ζημιά που προκαλεί η βιομηχανία της τεχνολογίας. Η στρατηγική αυτή θυμίζει τις πρακτικές των εταιρειών ορυκτών καυσίμων, οι οποίες συχνά διαφημίζουν μικρές επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές για να καλύψουν τον κύριο όγκο των ρυπογόνων δραστηριοτήτων τους. Η συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη και το κλίμα πρέπει να απομακρυνθεί από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και να επικεντρωθεί στις μετρήσιμες επιπτώσεις και στην ανάγκη για αυστηρό έλεγχο της ενεργειακής σπατάλης του κλάδου.
