Κάτι καινούργιο γεννήθηκε και η χαρά όλων μας είναι μεγάλη. Τόσους μήνες εγκυμονούσαμε την ιδέα και τώρα ήρθε η στιγμή της γέννησης. Ένα καινούριο μωρό ήρθε σε αυτόν τον κόσμο, στον κόσμο μας και οι αγωνίες μας είναι πολλές και μεγάλες.
Μαζί λοιπόν με αυτή τη γέννηση ήρθε και μια απώλεια. Χθες έφυγε από τη ζωή ένας αγαπημένος ηθοποιός, ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Μια φίλη μου επιμένει να μην χρησιμοποιώ την λέξη «έφυγε» γιατί όταν κάποιος φεύγει υπάρχει η προσμονή ότι θα γυρίσει, επιμένει να χρησιμοποιώ την λέξη «πέθανε». Εγώ πάλι, σε πείσμα της φίλης μου επιμένω να λέω «έφυγε», ίσως γιατί ένα κομμάτι μου επιλέγει να πιστεύει ότι κάπου, κάπως, κάποτε, θα ξανασυναντηθούμε με τους αγαπημένους μας!
Αυτό το φευγιό λοιπόν, η αυτός ο θάνατος -ο καθένας μπορεί να το πει όπως επιθυμεί- με συγκλόνισε. Περιηγήθηκα λίγο στα social media και συνειδητοποίησα ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν αγαπητός απ’ όλους. Δεν κατάφερα να βρω ούτε ένα αρνητικό σχόλιο που να τον αφορά και αναρωτήθηκα μέσα μου, αν αυτός δεν είναι ο σκοπός που ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή, τότε πραγματικά δεν ξέρω ποιος είναι. Διάβαζα όλα αυτά τα όμορφα λόγια που γράφονταν για εκείνον και σκεφτόμουν πόσο ωραίο είναι πραγματικά να φεύγεις από αυτή τη ζωή με όλη αυτή την ευλογία, όλες αυτές τις όμορφες σκέψεις, τα όμορφα λόγια. Ρόμπερτ, δεν σε ήξερα, μακάρι να σε είχα γνωρίσει, όχι για το ότι ήσουν διάσημος, όχι γιατί υπήρξες ένας από τους ωραιότερους άνδρες που πέρασαν ποτέ από αυτή τη Γη, αλλά για το μεγαλείο της ψυχής σου. Θα ήμουν ευγνώμων αν κατάφερνα κι εγώ να φύγω από αυτή τη ζωή αφήνοντας ένα παρόμοιο αποτύπωμα.
Με αγάπη και θαυμασμό!
Ειρήνη Πρίντεζη
ψυχοθεραπεύτρια
