Η ανακύκλωση παρουσιάστηκε τις τελευταίες δεκαετίες ως ένας από τους τρείς πυλώνες της βιώσιμης διαχείρισης αποβλήτων (reduce, reuse, recycle). Στην πράξη όμως, ιδιαίτερα στην περίπτωση των πλαστικών, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και συχνά αποθαρρυντική.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ντοκιμαντέρ «Plastic wars» της σειράς «Frontline» (εδώ), το οποίο διερευνά πώς η βιομηχανία πλαστικών προώθησε την ιδέα ότι η ανακύκλωση θα λύσει το πρόβλημα των πλαστικών αποβλήτων, παρά το γεγονός ότι ήδη από τα πρώτα βήματα της βιομηχανίας υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι αυτή η λύση δεν ήταν οικονομικά ή πρακτικά βιώσιμη. Αυτό το ντοκιμαντέρ μάλιστα χρησιμοποιείται ως τεκμήριο σε δικαστική αγωγή στην Καλιφόρνια κατά της «Exxon Mobil», υποστηρίζοντας ότι οι εταιρείες παραπλάνησαν το κοινό για δεκαετίες, παρουσιάζοντας την ανακύκλωση ως λύση ενώ ιδιωτικά αμφισβητούσαν τη χρησιμότητά της!
Πόσο ανακυκλώνεται πραγματικά το πλαστικό;
Σύμφωνα με δεκάδες έρευνες και εκθέσεις, ένα τεράστιο ποσοστό πλαστικών δεν ανακυκλώνεται ποτέ. Αντίθετα, καταλήγει σε χώρους υγειονομικής ταφής, σε καύση ή ακόμα και διασκορπίζεται στο περιβάλλον! Μόλις ένα μικρό ποσοστό των πλαστικών αποβλήτων παγκοσμίως μετατρέπεται σε νέα προϊόντα, λόγω τεχνικών ή οικονομικών δυσχερειών και διάσπαρτων συστημάτων.
Έκθεση του Center for Climate Integrity αναφέρει ότι η βιομηχανία πλαστικών γνωρίζει εδώ και δεκαετίες ότι η πλαστική ανακύκλωση δεν είναι βραχυπρόθεσμα βιώσιμη πρακτική, αλλά προώθησε εκστρατείες marketing για να αποφύγει νομοθετική ρύθμιση και να διατηρήσει τις πωλήσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα και υλικά που θεωρητικά μπορούν να ανακυκλωθούν (π.χ. κάποιου τύπου πλαστικά με αναγνωρισμένο σήμα) ανακυκλώνονται σπάνια ή και καθόλου, κυρίως λόγω έλλειψης υποδομών ή οικονομικών κινήτρων.
Περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα πίσω από τις «πράσινες» υποσχέσεις
Δεν υπάρχει μόνο η αμφισβήτηση για την αποτελεσματικότητα, αλλά και καταγγελίες ότι σε πολλές χώρες, τμήματα της ανακυκλωμένης ροής καταλήγουν σε χωματερές ή σε τόπους καύσης αντί να επαναχρησιμοποιηθούν. Αν και αυτό δεν ισχύει κατά γράμμα σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η ετικέτα «ανακύκλωση» μερικές φορές λειτουργεί περισσότερο ως marketing ή ως «πράσινο ξέπλυμα» παρά ως πρακτική ενεργής περιβαλλοντικής διαχείρισης.
Η ανακύκλωση πλαστικών δεν είναι πανάκεια. Στην καλύτερη περίπτωση μειώνει ελαφρώς τα απόβλητα, στη χειρότερη λειτουργεί ως κάλυμμα για συνεχή παραγωγή πλαστικού. Οι πραγματικές λύσεις ξεπερνούν την ανακύκλωση. Περιλαμβάνουν δραστική μείωση παραγωγής πλαστικού, επαναχρησιμοποίηση, αλλαγή στον σχεδιασμό προϊόντων και πολιτικές που να αφαιρούν τα κίνητρα για πλαστική υπερκατανάλωση.
