Πήγα σήμερα το πρωί σε μια τράπεζα να κάνω μια κατάθεση. Μπροστά μου μια ηλικιωμένη κυρία με μαγκούρα να προσπαθεί να ανοίξει τη βαριά πόρτα για να μπει. Τη βοηθάω και μένουμε για λίγο στον ενδιάμεσο χώρο μέχρι να ανοίξουν τη δεύτερη πόρτα.
Με κοιτάει με αγωνία και μου λέει «θα με βοηθήσεις να κάνω μια κατάθεση;». Σάστισα. Της λέω «μην ανησυχείτε. Έχει μέσα υπαλλήλους να σας βοηθήσουν». Μου λέει «όχι, κορίτσι μου. Οι υπάλληλοι έχουν δουλειά». Στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί μου το έλεγε. Μπαίνοντας στην τράπεζα και βλέποντας πόσο κόσμο είχε, κατάλαβα τι εννοούσε. Ευτυχώς είχα χρόνο και της λέω «μην ανησυχείτε. Θα το κάνουμε μαζί». Όχι ότι είμαι expert στις τραπεζικές καταθέσεις, αλλά λέω «τι στο καλό», τουλάχιστον ξέρω να διαβάζω.
Βάζει η κυρία την κάρτα στο ειδικό σημείο και αρχίζει να μου λέει το PIN. Τα χάνω. «Όχι, όχι», της λέω. «Μην μου λέτε το PIN. Το PIN δεν πρέπει να το λέτε πουθενά, σε κανέναν». Εκείνη με κοιτάζει και συνεχίζει να μου το λέει μέχρι να το πληκτρολογήσω. Καταθέτει κάποια χρήματα και μετά θέλει να πληρώσω και ένα λογαριασμό της Ε.Υ.Δ.Α.Π. Πηγαίνω σε έναν υπάλληλο που μου εξηγεί ποιους αριθμούς πρέπει να βάλω. Δεν το δέχεται. Μου λέει «ο αριθμός δεν είναι σωστός». Τον πληκτρολογώ δεύτερη και τρίτη φορά. Τα ίδια. Φωνάζω τον υπάλληλο. Τελικά το πρόβλημα ήταν ότι δεν έβαζα το ακριβές ποσό. Αντί για 68,25 εγώ έβαζα 69. Το λύσαμε κι αυτό. Με ευχαρίστησε πολύ η κυρία και έφυγε.
Κάνω τη δική μου κατάθεση και συγχρόνως ακούω μια παρόμοια γυναικεία φωνή να με παρακαλάει να τη βοηθήσω. Μετά από λίγο ο υπάλληλος που προφανώς έβλεπε τόση ώρα τι συμβαίνει και ενώ είχε αρνηθεί την πρώτη φορά να τη βοηθήσει, μάλλον ντράπηκε ή φοβήθηκε ότι θα μάθω όλα τα PIN των καρτών και ήρθε να αναλάβει. Μην τα πολυλογώ, έφυγα από το κατάστημα με βαριά καρδιά.
Όλοι αυτοί οι ηλικιωμένοι άνθρωποι έρχονται στην τράπεζα να κάνουν τις συναλλαγές τους και είναι κάθε φορά υποχρεωμένοι να ρίχνουν την αξιοπρέπειά τους και να παρακαλάνε τον έναν και τον άλλο για να μπορέσουν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Η πρώτη κυρία ειδικά ήταν τόσο απελπισμένη που έδινε το PIN της κάρτας της δεξιά και αριστερά και συγχρόνως δασκαλεμένη, πιθανότατα από άλλες φορές, ότι οι υπάλληλοι έχουν πολλή δουλειά και δεν μπορούν να βοηθάνε τον έναν και τον άλλο, λες και δεν είναι αυτή η δουλειά τους. Όχι ότι φταίνε φυσικά οι υπάλληλοι, αυτοί ακολουθούν εντολές. Το να έχει η τράπεζα ανθρώπους να εξυπηρετούν είναι καθαρά θέμα και απόφαση της τράπεζας.
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια ραγδαία αύξηση της τεχνολογίας και τα δεδομένα έχουν αλλάξει ριζικά, χωρίς να έχει γίνει καμία πρόβλεψη, δεν έχει υπάρξει καμία φροντίδα για όλους αυτούς τους ηλικιωμένους που χρειάζεται καθημερινά να συνεργαστούν με τις τράπεζες και ποιος ξέρει με ποιους άλλους οργανισμούς.
Θα κλείσω λοιπόν με μια ευχή για αυτές τις άγιες γιορτινές ημέρες, να προσπαθήσουμε όλοι να συναισθανθούμε και να συμπεριλάβουμε τους συνανθρώπους μας σε μια κατάσταση αγάπης και ψυχικής ανάτασης και ανάστασης. Καλό Πάσχα σε όλους μας.
(σ.σ.): Δείτε σχετικά και εδώ.
- Η Ειρήνη Πρίντεζη είναι ψυχοθεραπεύτρια και συνεργάτιδα του The New Black
