Η εποχή μας κατακλύζεται από fake news που δημιουργούνται για ευνόητους λόγους, ωστόσο υπάρχουν και ειδήσεις που δεν είναι ακριβώς ψεύτικες, αλλά μισές αλήθειες ντυμένες με τα σωστά ή τα λάθος επίθετα. Η πραγματικότητα δεν παραποιείται μόνο με post factum επινοήσεις, αλλά και με φίλτρα: Ποιος μιλά, ποιος κατονομάζεται, ποιος στιγματίζεται.
Ο σωβινισμός και ο ρατσισμός δεν χρειάζονται κραυγές για να λειτουργήσουν. Αρκεί μια λέξη στον τίτλο, μια ταυτότητα στη θέση του γεγονότος και γεννιούνται τα fake news, όχι πάντα από το ψέμα, αλλά από την ιδεολογική ανάγκη να επιβεβαιωθούν προκαταλήψεις.
Το ακόλουθο κείμενο-ανέκδοτο κυκλοφορεί εδώ και χρόνια και είναι ενδεικτικό. Δεν μιλά για ένα σκύλο και ένα παιδί, αλλά για το πώς η αλήθεια αλλάζει εθνικότητα, θρησκεία και πρόσημο, ανάλογα με το ποιος μιλάει ή κρατάει την πένα:
Κάπου στη Νέα Υόρκη, ένα σκυλί επιτίθεται σ’ ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι ύστερα από δυο-τρεις δαγκωνιές πέφτει κάτω αιμόφυρτο, η μαμά του ουρλιάζει αλλόφρων «βοήθεια, βοήθεια!» και ξαφνικά τρέχει ένας τύπος, αρπάζει ένα ρόπαλο, ρίχνει μια στο σκύλο, τον σωριάζει αναίσθητο και σώζει το κοριτσάκι.
Αγκαλιές και φιλιά η μαμά, «σ’ ευχαριστώ» του λέει, «είσαι ήρωας και αύριο όλες οι εφημερίδες θα γράψουν για τον ηρωικό Νεοϋορκέζο που πάλεψε με τον άγριο σκύλο κι έσωσε τη ζωή ενός μικρού κοριτσιού». «Μα δεν είμαι Νεοϋορκέζος» λέει εκείνος. «Τι σημασία έχει;» απαντά η μάνα, «θα γράφουν για τον ηρωικό Αμερικάνο που πάλεψε με τον άγριο σκύλο κι έσωσε τη ζωή ενός μικρού κοριτσιού». «Μα ούτε Αμερικάνος είμαι» ξαναλέει εκείνος. «Και τι είστε;» ρωτάει η μαμά, για να πάρει την απάντηση «Ιρανός»…
Την επόμενη, ο μετανάστης ρίχνει μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και διαβάζει: «Ιρανός τρομοκράτης χτυπά βάναυσα Αμερικάνο σκύλο!»…
