Ο Βρετανός Ian Hibbell, από τα μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο της ποδηλασίας, γύριζε σε όλο τον πλανήτη με το ποδήλατό του για σαράντα χρόνια. Ώσπου στις 4 Σεπτεμβρίου 2008 έπεσε θύμα ασυνείδητου Έλληνα οδηγού στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας και άφησε την τελευταία του πνοή στο Κ.Α.Τ. Κηφισιάς.
Ο Ίαν Χίμπελ γύριζε όλο τον κόσμο με μοναδικό σύντροφο το ποδήλατό του. Στη διάρκεια της ατελείωτης περιπλάνησής του στον κόσμο από την Ανταρκτική μέχρι τον Αμαζόνιο και από την Αλάσκα ως την Ινδονησία, πυροβολήθηκε από ληστές, κινδύνεψε να τον φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους, κυνηγήθηκε από ελέφαντες και μια φορά του επιτέθηκε ένα πεινασμένο λιοντάρι. Ωστόσο, κατάφερε να παραμείνει ζωντανός. Μέχρι που ήρθε στην Ελλάδα και έπεσε θύμα ενός ασυνείδητου οδηγού, που -σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες- έκανε κόντρες με ένα άλλο αυτοκίνητο. Ο εβδομηντάχρονος διέσχιζε με το ποδήλατό του την εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας στο ύψος της Βαρυμπόμπης, όταν ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε θανάσιμα και τον παράτησε. Άφησε την τελευταία πνοή του λίγη ώρα μετά την μεταφορά του στο νοσοκομείο, ενώ ο 32χρονος δράστης συνελήφθη την επόμενη μέρα στην Κηφισιά.
Ο βρετανός ποδηλάτης που καταγόταν από το Μπρίξχαμ του Ντέβον, διένυσε από τη δεκαετία του 1960 περισσότερα από 400.000 χιλιόμετρα, ταξιδεύοντας στις πιο απομακρυσμένες και επικίνδυνες γωνιές του κόσμου. Η ποδηλατική του περιπέτεια ξεκίνησε το 1963, όταν ζήτησε από τον εργοδότη του διετή σπουδαστική άδεια και επέστρεψε δέκα χρόνια αργότερα, έχοντας γίνει ο πρώτος που ταξίδεψε με ποδήλατο από τη Γη του Πυρός ως την Αλάσκα. Συνολικά ταξίδεψε από τους πάγους της Ανταρκτικής στις ζούγκλες του Αμαζονίου και από τον αρκτικό κύκλο στα πιο απομακρυσμένα νησιά της Ινδονησίας. Ακόμη, έκανε την απόσταση Βρυξέλλες-Βλαδιβοστόκ με το πετάλι. Του άρεσε να φεύγει για ταξίδια μόνος και κάλυπτε τα έξοδά του αποταμιεύοντας τις λιγοστές του οικονομίες. Στα ταξίδια του έβρισκε στέγη και τροφή όποτε αυτό ήταν εφικτό, ενώ είχε φιλοξενηθεί από τις περισσότερες μακρινές και νομαδικές φυλές των πέντε ηπείρων.
«Μου αρέσει να επισκέπτομαι πιο πνευματικά μέρη. Ήθελα να δοκιμάσω τις πρωτότυπες μπροστινές και πισινές θήκες μεταφοράς που σχεδίασα. Και έψαχνα ακόμη μία ευκαιρία να φωτογραφίσω το Περού με λιγότερη ντροπή. Έλπιζα να μη φοβηθώ ξανά αυτές τις γυναίκες με τα παράξενα καπέλα και τις περίεργες φούστες, που τόσο με είχαν τρομάξει την προηγούμενη φορά», έγραφε για να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους είχε ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι για το Περού στα τέλη του 1970. Ο Ιαν Χίμπελ προτιμούσε να ταξιδεύει υπό ιδιαίτερα ανώμαλες συνθήκες και κατάφερε να διασχίσει βάλτους, απότομους γκρεμούς, αλλά και την έρημο Σαχάρα.
Ο Χίμπελ απετέλεσε κατηγορία από μόνος του στη συνείδηση των ποδηλατών του κόσμου. Μάλιστα, με το βιβλίο του «Ιnto the remote ρlaces» ενθάρρυνε και ενέπνευσε αναρίθμητους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
