dare-to-be-different

Όταν το εγώ διαφοροποιείται από το εμείς…

Δέσποινα Χατζοπούλου

Η κυριαρχία της ψυχολογίας της μάζας σε ασήμαντα καθημερινά πράγματα, μέχρι και τα πιο σύνθετα όπως τα πολιτικά, οδηγεί σε μια απέλπιδη προσπάθεια διατήρησης της “ατομικότητας”. Και με τον όρο “απέλπιδη” εννοώ αυτή την επιθυμία να ξεχωρίσεις μόνο για να ξεχωρίσεις, όχι γιατί είσαι ιδιαίτερος ή έχεις να πεις κάτι το ουσιώδες, αλλά γιατί απλώς θες να είσαι το επίκεντρο της προσοχής.

Όταν καταδικάζει κάποιος το διαφορετικό, βιαζόμαστε να τον κατηγορήσουμε -και ίσως όχι άδικα- ότι είναι “απόλυτος” και πως “φορά παρωπίδες”, αλλά επίσης λέμε με υπερβολή ότι είναι “φασίστας” ή “ρατσιστής”. Αναρωτηθήκαμε, όμως, αν αυτό το διαφορετικό είναι όντως κάτι αυθεντικά καινοτόμο και διαφορετικό; Αν πιστεύω ότι είναι, θα αμφισβητήσω αρχικά αυτό το διαφορετικό άτομο, ίσως το καταδικάσω, αλλά προοδευτικά θα αποδεχθώ τη μοναδικότητά του, μέχρι που μπορεί να το θαυμάσω. Το διαφορετικό δεν αρέσει σε κανέναν εκ πρώτης όψεως. Δε χρειάζεται οτιδήποτε διαφορετικό να το αφορίζουμε, αλλά οφείλουμε πρώτα να το κρίνουμε. Παρατηρώντας, εντούτοις, μια  έλλειψη  δημιουργικότητας και φαντασίας, μπορούμε να καταδικάσουμε το διαφορετικό βάσει εύλογων επιχειρημάτων. Γιατί μιλάμε κατ’ ουσία για κάτι το ψεύτικο.

il_570xN.259875668

Με το πιο απλό και ίσως τετριμμένο παράδειγμα, όσον αφορά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η χρήση σε σημείο εξάρτησης, η συνεχής δημοσίευση προσωπικών φωτογραφιών ή της τοποθεσίας, αλλεπάλληλα posts και comments μαρτυρούν ένα πράγμα: ότι η πλειονότητα των ατόμων, ενώ είναι κοινωνικά απαθής και αδρανής, επιδιώκει να δείξει το αντίθετο από αυτό που είναι, να τραβήξει την προσοχή, να προκαλέσει. Και τις περισσότερες φορές για το τίποτα. Απλώς για να αισθανθεί ο καθένας “διαφορετικός”, “σημαντικός”, “αναγκαίος”, “δημοφιλής”.

Θα έρθει, όμως, η στιγμή που ένα τέτοιο άτομο θα αναγνωρίσει πόσο ρηχή, επιφανειακή και ασήμαντη είναι η παρουσία του στο χώρο της εικονικής πραγματικότητας και πόσο άσκοπα ευτελίζει τον εαυτό του και σπαταλά το χρόνο του. Μια τέτοια στιγμή είναι η ευκαιρία του να γνωρίσει πραγματικά την ταυτότητά του και να επανακτήσει την -από καιρό χαμένη- ατομικότητά του, βυθιζόμενο στις δικές του σκέψεις.

Πέραν των κοινωνικών δικτύων, σε διάφορες συζητήσεις,  καυστικά σχόλια που μόνο προκαλούν με μοναδικό σκοπό να φέρουν τον συνομιλητή σε δύσκολη θέση και να τον υποβιβάσουν, ακόμη και προσβάλλουν, είναι ένας άλλος κοινός μηχανισμός για να ευχαριστήσει το Εγώ και να αναδείξει φαινομενικά καλύτερο εκείνον που σχολιάζει.

10152469_672829392780397_186041632_n

Ας προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας χωρίς να τον υπερτιμούμε ή να τον δικαιολογούμε και χωρίς να καταπατάμε τους άλλους. Ο εγωισμός, χωρίς υπέρμετρο ανταγωνισμό προς τους συνανθρώπους μας, είναι αναγκαίος και χρήσιμος, διότι χωρίς αυτόν χάνουμε την ατομικότητά μας. Η τάση του εγωκεντρισμού, όμως, είναι κάτι καταστροφικό για εμάς σε πρώτο επίπεδο και κατ’ επέκταση σε συλλογικό. Δε γυρίζουν όλα γύρω από εμάς. Ο αυστηρότερος κριτής μας είμαστε εμείς και μόνο τότε συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε θεοί, αλλά άνθρωποι με ελαττώματα.

Το ζήτημα είναι να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητά μας εκ των έσω, να αισθανόμαστε ξεχωριστοί όχι επειδή μας το λένε οι άλλοι ή περιμένουμε να μας το πουν.

Πηγλη εικόνων: enakathemera.blogspot.comcustomerthink.comwww.etsy.com

Δέσποινα Χατζοπούλου
Δέσποινα Χατζοπούλου

Γεννήθηκε στην Αθήνα, φοίτησε στην Ιατρική Σχολή Πατρών και συνεχίζει τις σπουδές της στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Από μικρή ήθελε να γίνει "επιστήμονας και ερευνήτρια". Το "Carpe diem" είναι αυτό που ψάχνει διαρκώς την κάθε ημέρα ασχολούμενη με οτιδήποτε της κερδίζει το ενδιαφέρον, ακόμη και αν η λίστα είναι (πολύ) μεγάλη. Υπερκινητική και ανήσυχη, ψάχνει ασταμάτητα το διαφορετικό και το πολύπλευρο. Λατρεύει την τέχνη, ιδιαίτερα την κλασική και rock μουσική, το σύγχρονο και RNB χορό,το θέατρο και την φωτογραφία.

tumblr_nr9qlbzCvt1uaywuco1_500
maxresdefault (2)

Κάντε ένα σχόλιο: