468985 (1)

Irrational Man: Στα χνάρια του Match Point…

Δέσποινα Χατζοπούλου

Μία ιδιαιτερότητα του Woody Allen, έπειτα από προσωπικές παρατηρήσεις, είναι συνολικά ότι είτε θα συναρπάσει το κοινό, είτε δε θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες του θεατή, αφήνοντας την αίσθηση μια ανάλαφρης και αρκετά ευχάριστης ταινίας που αξίζει να δει κανείς. Στην πρόσφατη ταινία του, ανακυκλώνει με ελάχιστη πια πρωτοτυπία, τα ίδια φιλοσοφικά ερωτήματα που διατρέχουν όλες τις ντοστογιεφσκικές ταινίες του με σημείο αναφοράς το εκπληκτικό Match Point.

Υπόθεση: Ανήμπορος να βρει νόημα ή χαρά στη ζωή, ο καθηγητής φιλοσοφίας Έιμπ Λούκας έχει βυθιστεί πια σε υπαρξιακό αδιέξοδο. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του σε ένα μικρό πανεπιστήμιο θα γνωρίσει την Ρίτα, μια μοναχική καθηγήτρια που αναζητά διέξοδο από τον δυστυχισμένο γάμο της, και την Τζιλ, την καλύτερη φοιτήτριά του που δεν θα αργήσει να εξελιχθεί σε στενή του φίλη. Όταν ο Έιμπ κρυφακούσει κατά τύχη την συζήτηση ενός αγνώστου που θα τον ξυπνήσει από τον υπαρξιακό του λήθαργο, φροντίζει να πάρει μια απόφαση που θα του αλλάξει μια για πάντα τη ζωή.

468985

Με αυτοσαρκαστική διάθεση, ο Woody Allen αμφισβητεί τη φιλοσοφία και αναρωτιέται αν υπάρχει νόημα να ψάχνει κανείς απαντήσεις στα “μεγάλα” ερωτήματα, τα οποία έχουν απασχολήσει αρκετά τον ίδιο. Πιστεύει και επιμένει στο παράλογο και τυχαίο της ανθρώπινης ύπαρξης. Η άμυνα απέναντι στο παράλογο και το απρόοπτο είναι να βρει ο άνθρωπος ένα “λόγο” για να ζήσει, ο οποίος, μπορεί να συμβαδίζει με τους κανόνες τις λογικής, μπορεί και όχι. Ο καθηγητής Έιμπ Λούκας ψάχνει αυτό το “λόγο” μέσα σε μια σειρά τυχαίων γεγονότων, εξετάζει την πιθανότητα ενός τέλειου εγκλήματος και εκλογικεύει την παράλογη συμπεριφορά του προκειμένου να ζήσει και να μην αποδεχθεί τις συνέπειες των επιλογών του. Ο ρόλος της τύχης είναι, όπως και στο Match Point, καθοριστικός. Προσωπικά, για άλλη μια φορά, πείστηκα ότι η τύχη δεν είναι τόσο ασήμαντη, όσο ο μέσος άνθρωπος θέλει να πιστεύει και να προσπαθεί να είναι κύριος της ζωής του. Βέβαια, η θεματική του Irrational Man επεκτείνεται καταλήγοντας ότι ο καθένας μας είναι δυνάμει και φύσει παράλογος και ότι ο παραλογισμός είναι η τρέχουσα ηθική στο μυαλό ενός απελπισμένου και προσανατολισμένου ανθρώπου.

screen-shot-2015-04-30-at-11.02.30-am

Η πλοκή είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και παρ’ όλο που εξελίσσεται αρχικά αργά, το τέλος εκπλήσσει το θεατή. Οι χαρακτήρες δεν αναλύονται στο βάθος που αρμόζει σε ένα ψυχολογικό δράμα, καθώς δε δίνεται έμφαση σε αμφιβολίες και ηθικά διλήμματα που ανακύπτουν και τα καταθλιπτικά επεισόδια που βιώνει ο πρωταγωνιστής παρουσιάζονται αρκετά επιφανειακά, σαν σύνοψη λίστας συμπτωμάτων. Οι ερμηνείες είναι συμπαθητικές. Εντούτοις, είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε, ιδιαίτερα αν ψάχνετε για κάτι παραπάνω από μια απλή, συνηθισμένη και επιφανειακή κομεντί και κάτι λιγότερο από ένα βαρύ ψυχολογικό θρίλερ.

 

 

www.chicagoreader.comwww.timeout.ru

Δέσποινα Χατζοπούλου
Δέσποινα Χατζοπούλου

Γεννήθηκε στην Αθήνα, φοίτησε στην Ιατρική Σχολή Πατρών και συνεχίζει τις σπουδές της στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Από μικρή ήθελε να γίνει "επιστήμονας και ερευνήτρια". Το "Carpe diem" είναι αυτό που ψάχνει διαρκώς την κάθε ημέρα ασχολούμενη με οτιδήποτε της κερδίζει το ενδιαφέρον, ακόμη και αν η λίστα είναι (πολύ) μεγάλη. Υπερκινητική και ανήσυχη, ψάχνει ασταμάτητα το διαφορετικό και το πολύπλευρο. Λατρεύει την τέχνη, ιδιαίτερα την κλασική και rock μουσική, το σύγχρονο και RNB χορό,το θέατρο και την φωτογραφία.

12029043_1227547330604038_2030257050_n
10649857_1506542089562632_5600703497868142493_n

Κάντε ένα σχόλιο: