Shakespeare, Καβάφης, Passenger και τα κεριά της ζωής μας

Μαρίνος Σωτηρόπουλος

Πάντα τους καλλιτέχνες τους γοήτευαν και τους τρόμαζαν τα χρόνια που περνάνε, τα μετρήσιμα κομμάτια της ζωής μας που ανοίγονται μπροστά μας και χάνονται πίσω μας. Και πολλοί από αυτούς διάλεξαν το κερί ως σύμβολο αυτής της ζωής που σβήνει και ανάβει.

shakespeare-book-1

Ο Shakespeare είδε τη ζωή μας σαν ένα μικρό κερί που τρεμοπαίζει μέχρι να σβήσει. Ο Καβάφης έδωσε σε κάθε κερί τη ζωή μιας μέρας, και σε όλη τη σειρά των σβηστών και αναμμένων κεριών είδε τη ζωή. Πιο πρόσφατα, ο Passenger είδε εκατομμύρια μικρά φωτάκια στην καρδιά μας, που ανάβουν με την αγάπη και σβήνουν με τη λύπη, την απογοήτευση, το κακό. Όλοι συμφώνησαν ότι όλα αυτά κάποια στιγμή σβήνουν, και συλλογίστηκαν πώς πρέπει να κοιτάμε αυτά τα κεριά. Μπροστά, όσα ακόμα είναι αναμμένα, ή πίσω, όλα τα παλιά που έσβησαν;

Καλή χρονιά.

 

Macbeth

William Shakespeare

(μονόλογος του Macbeth)

Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow,

Creeps in this petty pace from day to day,

To the last syllable of recorded time;

And all our yesterdays have lighted fools

The way to dusty death. Out, out, brief candle!

Life’s but a walking shadow, a poor player,

That struts and frets his hour upon the stage,

And then is heard no more. It is a tale

Told by an idiot, full of sound and fury,

Signifying nothing.

Κεριά

Κ.Π. Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας

σα μια σειρά κεράκια αναμένα —

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

 

“All The Little Lights”

Passenger

One went out at a bus stop in Edinburgh

One went out in an english park

One went out in a nightclub when I was fifteen

Little lights in my heart

One went out when I lied to my mother

Said the cigarettes she found were not mine

One went out within me now I smoke like a chimney

Its getting dark in this heart of mine

Its getting dark in this heart of mine

We’re born with millions of little lights shining in the dark

And they show us the way

One lights up

Every time you feel love in your heart

One dies when it moves away

One went out in the backstreets of Manchester

One went out in an airport in Spain

One went out I’ve no doubt when I grew up and moved out

Of the place where the boy used to play

One went out when uncle Βen got his tumour

We used to fish and I fish no more

Though he will not return

I know one still burns

On a fishing boat off the new jersey shore

On a fishing boat off the new jersey shore

We’re born with millions of little lights shining in the dark

And they show us the way

One lights up

Every time we feel love in our hearts

One dies when it moves away

We’re born with millions of little lights shining in our hearts

And they die along the way

Till we’re old and we’re cold

And lying in the dark

Cos they’ll all burn out one day

They’ll all burn out one day

They’ll all burn out one day

They’ll all burn out one day

Πηγές εικόνων: fivebooks.comiefimerida.grrt.com

Μαρίνος Σωτηρόπουλος
Μαρίνος Σωτηρόπουλος

Μεγάλωσε και μένει στην Αθήνα, όπου σπουδάζει Ιατρική. Ασχολείται με τις νευροεπιστήμες, τη jazz μουσική, τη συλλογή του με παλιά τηλέφωνα και μία περίεργη έννοια που ονομάζει “ποιότητα” και περιλαμβάνει ό,τι του αρέσει κατά καιρούς. Ενθουσιάζεται με τους ανθρώπους που επιλέγουν να πρωταγωνιστούν στη ζωή τους. Πιστεύει στο καλό ντύσιμο, γιατί κάθε μέρα συναντάμε τη μοίρα μας, και πρέπει να το κάνουμε ευπρεπώς.

Κάντε ένα σχόλιο: