RebelPoet_mainpic-694x460

Ντίνος Χριστιανόπουλος: Ο ποιητής και ο άνθρωπος

Εύη Πάνου

Γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1931 στη Θεσσαλονίκη, όπου διαμένει μέχρι και σήμερα. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Κωνσταντίνος Δημητριάδης) είναι ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Γιος προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, φοίτησε στο τμήμα φιλολογίας του Α.Π.Θ. και εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης απ’ το 1958 ως το 1965. Το 1958 ίδρυσε το περιοδικό “Διαγώνιος”, που κυκλοφόρησε με παύσεις ως το 1983.

photo231

Ο Ν. Χριστιανόπουλος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή “Εποχή των ισχνών αγελάδων” το 1950, η οποία διακρίνεται για το προσωπικό της ύφος και για τις δημιουργικές επιρροές από τον Καβάφη και τον Elliot. Ο ίδιος έχει παραδεχτεί, μάλιστα, το μεγαλείο του ποιητικού έργου του Καβάφη κι έχει αυτοχαρακτηριστεί “μαθητής” του. Η διαφορά των δύο, ωστόσο, έγκειται στο γεγονός ότι ο Καβάφης ως ερωτικός ποιητής, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για καμία τύψη και καμία ενοχή, ενώ η ποίηση του Χριστιανόπουλου είναι διαβρωμένη από ένα πλέγμα τύψεων και ενοχών. Ενοχές λόγω της θρησκευτικής αγωγής; Λόγω των οικογενειακών δεοντολογιών (κυρίως της μητέρας του); Εξαιτίας των εμπειριών του στα κατηχητικά; Ίσως λίγο απ’ όλα. Ο ίδιος δηλώνει ευχαριστημένος που φορτώθηκε τις ενοχές, γιατί αυτές δείχνουν καλά πως ο έρωτας ούτε ειδυλλιακή κατάσταση είναι, ούτε αποτελεί αμοραλιστική περιοχή. Μέσα του κυριαρχεί ένα “διυλιστήριο” ηθικής, με αποτέλεσμα να αλληλοσυγκρούονται δύο αντίρροπες δυνάμεις, του πάθους και της αυτοσυγκράτησης.

tumblr_o2x0e42xgB1ty5bpho1_500

Τρία επίθετα μπορούν να χαρακτηρίσουν επακριβώς τον Ν. Χριστιανόπουλο. Αιρετικός, μοναχικός και αναρχικός. Αιρετικός, γιατί μια ζωή μαλώνει με το κατεστημένο της εκκλησίας. Παιδί του κατηχητικού από τα 9 του, εκδιώχθηκε στα 21 του ως “απόβρασμα της κοινωνίας”, καθώς είχε εκδώσει ποιητική συλλογή χωρίς να την υποβάλει στη λογοκρισία της αρχηγίας των κατηχητικών. Μοναχικός, γιατί είναι ένας ατομικός επαναστάτης, δεν πιστεύει στη συλλογική δουλειά, παρά μόνο σε μια επανάσταση που ξεκινάει μέσα από το ίδιο το άτομο. Όπως έχει χαρακτηριστικά αναφέρει σε συνέντευξή του, “ούτε σε κόμμα γράφτηκα ποτέ, ούτε καν σε σύλλογο ή σωματείο. Οτιδήποτε κάνω, το κάνω σαν μια έκφραση του προσωπικού μου εαυτού, όχι των ιδεολογιών που μου δίδαξε ο ένας κι ο άλλος”. Τέλος, χαρακτηρίζεται ως αναρχικός, όχι από τον εαυτό του, αλλά από τους άλλους, κάτι το οποίο αποδέχεται υπό δύο προϋποθέσεις: αναρχικός από την άποψη ότι δε δέχεται καμία αρχή και κανέναν αρχηγό και με απαραίτητο διαχωρισμό και διευκρίνιση πως δε δέχεται καμία βία, είτε αυτή προέρχεται από τους αναρχικούς, είτε από το ίδιο το κράτος.

tumblr_ncotokE8DN1r6wuy8o1_1280

Το 1977 δημοσίευσε το κείμενο “Εναντίον” στο περιοδικό Διαγώνιος, με το οποίο τάσσεται ανοιχτά εναντίον των βραβείων, των κλικών και των κρατικών επιχορηγήσεων, ενώ έχει χαρακτηριστικά αναφέρει πως το έγραψε σαν ένα “πιστεύω” ή και ευαγγέλιο, όχι για τους άλλους, αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Έγραψε το πρώτο του ποίημα σε ηλικία 9 χρονών, με θέμα τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, όντας φανερά επηρεασμένος από τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο. Έχει γράψει γύρω στα 300 ποιήματα, εκ των οποίων τα 150 τα θεωρεί “υποφερτά”, ενώ τα υπόλοιπα τα έχει αποκηρύξει. Φοβάται τη θάλασσα και τα ταξίδια (δεν έχει φύγει ποτέ από τη Θεσσαλονίκη) και μάλιστα σε ένα ποίημά του ταύτισε τον έρωτα με τη θάλασσα, καθώς είναι και τα δύο πολύ γοητευτικά αλλά και πολύ επικίνδυνα. Με σύμμαχο και δύναμή του τη μοναξιά (“ο καημός μου δεν είναι τόσο η ζωή, όσο η τέχνη” έχει δηλώσει), ο Ν. Χριστιανόπουλος εμφανίζεται καχύποπτος και δύσπιστος στα γλυκόλογα, θεωρεί γελοίο το “σ’ αγαπώ” (καθώς “καθετί που αισθανόμαστε και δε λέμε, είναι απείρως πιο σοβαρό από αυτό που λέμε”) και πιστεύει ακράδαντα πως οι μεγαλύτεροι έρωτες είναι οι ανεκπλήρωτοι.

Αντιπαθητικός, προκλητικός και αιρετικός για αρκετούς. Συμπαθής, αφοπλιστικά ειλικρινής και ανεπιτήδευτα αντισυμβατικός για πολλούς άλλους. Αδιαμφισβήτητα όμως, ο Ν. Χριστιανόπουλος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή Έλληνες ποιητές, με ένα εξίσου σημαντικό και -κάτι παραπάνω από- αξιοπρεπές ποιητικό έργο.

355935_Screen_Shot_2012-01-23_at_12.20.00_PM

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΙΔΕΨΑΝ (1955)

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ

όμως η δική σου τρυφερότητα πόσον καιρό ακόμα θα βαστάξει;

‘Ο,τι μας γλύκανε, το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή,

εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν σε βαθιά πηγάδια

και μείναν μόνο εκείνοι που μας πλήγωσαν,

εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ…

 

Πηγή εικόνων: taxalia.blogspot.comwww.lifo.greirini07psycho.tumblr.comwww.pillowfights.gr

Εύη Πάνου
Εύη Πάνου

Στα 18 της, σπουδάζει στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ. Ρεαλίστρια έως κυνική, αγαπά τη θάλασσα, την καλή μουσική και τα βιβλία που σε αλλάζουν. Λάτρης της βρετανικής κουλτούρας, “God save the queen” και τα συναφή. Αγαπημένος ποιητής ο Ν. Χριστιανόπουλος, με ακόμη πιο αγαπημένους στίχους "Και τί δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος".

vima_fm_summer_bazaar_02_2016-page-001
Untitled

Κάντε ένα σχόλιο: